Uit de Gezinsbarometer blijkt dat 66% van de gezinnen onbetaalde hulp krijgt, voornamelijk van dichte familie. Grootouders spelen daarin de grootste rol. In vier op de tien gezinnen helpen zij wekelijks bij de opvang en/of het vervoer van de kleinkinderen. In een derde van de gezinnen doen ze dat maandelijks. Daarmee zijn grootouders voor veel gezinnen een vaste en betrouwbare steun, vaak over meerdere jaren heen. Andere vormen van informele hulp blijven beperkter: minder dan één op de tien gezinnen kan wekelijks rekenen op steun van buren, vrienden of verdere familie.
Toch krijgt 34% van de gezinnen geen onbetaalde hulp. Zes op de tien van hen geven aan die hulp niet nodig te hebben, maar vier op de tien willen niemand tot last zijn of wonen te ver van familie. Vooral eenoudergezinnen en gezinnen met een zorgnood vallen hierbij op: 60% van hen zegt wél nood te hebben aan hulp, maar die niet te krijgen. Het ontbreekt hen aan het nodige netwerk.
Zeven op de tien gezinnen maken gebruik van betaalde hulp, zoals kinderopvang, poetshulp of babysit. Die hulp is echter minder structureel dan de steun van grootouders. Slechts 10% schakelt bijvoorbeeld wekelijks een poetshulp in, terwijl veel meer gezinnen wekelijks rekenen op grootouders. Voor drie op de tien gezinnen is betaalde hulp bovendien geen optie. De kostprijs vormt een belangrijke drempel, zeker voor eenoudergezinnen en gezinnen met een zorgnood.