In een mensenleven vang je al eens iets op dat je vanaf dan altijd met je meedraagt. Zo heeft iemand me in mijn tienerjaren eens verteld dat ze in haar hoofd mensen koppelde aan dieren. Tussen een bepaalde persoon en een dier zag ze fysieke gelijkenissen of gelijkaardige gedragingen. Dat heeft me sindsdien niet meer losgelaten. Niet dat ik nu voortdurend in een denkbeeldige dierentuin rondloop, maar soms loop ik wel eens iemand tegen het lijf waarvan ik de overeenkomst met een beest meteen in de mot heb en dan kan ik het ook niet meer kan loslaten. Bedankt overigens, Karin, voor dit fijne trekje sindsdien!
De meest voorkomende analogieën in mijn zoo zijn varkens, eenden, vogels, apen, olifanten en eekhoorns. Apen zijn nogal vanzelfsprekend, lijkt me. Daar kan je je wel een voorstelling bij maken, al heb je wel een heel gamma van mogelijkheden, want een chimpansee is iets anders dan een orang-oetan. Bij de eenden en de olifanten kan het de lichaamsbouw betreffen, de specifieke looppas of een combinatie van beide. De eekhoorntjes hebben een schattig snoetje en bij de varkentjes kan je zo in de neusgaten kijken zonder je te moeten bukken.
Zo simpel is het. Soms passeert er ook wel eens een exoot. Net zag ik nog iemand voorbijlopen die sprekend op een papegaaiduiker lijkt. Ik moest er alleen nog maar de bonte kleurmengeling van de snavel bij denken.
Een overeenkomst moet je overigens niet zien als een compliment of een belediging. Neen, het is gewoon een rare pseudo-objectieve vaststelling. Je bent ook maar wie of wat je bent en daar is niets mis mee. Trouwens, zelfs al zou je willen, je kan het toch niet veranderen.
Onlangs overkwam me het omgekeerde: ik zag een zwerm witte ganzen aan het kanaal in Neerpelt en ze deden me aan een persoon denken. Ze waggelden over het fietspad en lieten -zoals altijd- duidelijk blijken dat ze niet van plan waren om aan de kant te gaan. Met hun snuit in de wolken en hun oranje snavel in een verticale hoek van 45 graden, kabbelen ze maar wat aan en kwakken je vanuit de verte al toe. Dichterbij gekomen, beginnen ze te sissen. Neen, zij gaan niet aan de kant. “Dit is ons terrein en jij op je fiets moet maar zien hoe je door onze witte waggelstoet heen geraakt.” Echte arrogante ganzen: arroganzen!
Onmiddellijk kwam er een beeld van een man in me op, minstens even arrogant en hoogstens even slim. Hij wil ook boven iedereen uit torenen en kijkt op Jan en alleman neer, maar inhoud in de bovenkamer valt er niet meteen te bespeuren. Toch boezemt hij net als de ganzen ontzag in, alsof je schrik van hem/hun moet hebben.
Gewoon doorfietsen is overigens de boodschap: de arroganzen gaan wel aan de kant. Hopelijk doet die oranje snavel in een ver wit huis dat ook eens…
Jan Verheyen