Wie de komende tijd binnenstapt bij Goossens Keukens aan de Astridlaan in Pelt, krijgt er meer te zien dan keukens alleen. Aan de muren hangen werken van
Chantal Vienne. Ze woont in
Kaulille, heeft haar roots in
Peer en schildert inmiddels zo'n dertig jaar. Toch is haar werk maar zelden voor het grote publiek te zien geweest. “Ik vind dit best spannend.”
Chantal begon pas rond haar veertigste te schilderen. De aanleiding kwam er in 1996, toen haar man als militair een half jaar van huis was en zij alleen instond voor de zorg voor de kinderen. “Toen hij terugkwam, zei ik: nu is er ook tijd voor mij.”
Meer foto'sWie de komende tijd binnenstapt bij Goossens Keukens aan de Astridlaan in Pelt, krijgt er meer te zien dan keukens alleen. Aan de muren hangen werken van Chantal Vienne. Ze woont in Kaulille, heeft haar roots in Peer en schildert inmiddels zo'n dertig jaar. Toch is haar werk maar zelden voor het grote publiek te zien geweest. “Ik vind dit best spannend.”
Chantal begon pas rond haar veertigste te schilderen. De aanleiding kwam er in 1996, toen haar man als militair een half jaar van huis was en zij alleen instond voor de zorg voor de kinderen. “Toen hij terugkwam, zei ik: nu is er ook tijd voor mij.”
Samen met een vriendin schreef ze zich in voor schilderlessen in Bree. Die vriendin haakte kort voor de start af, maar Chantal besloot alleen te gaan. Het bleek een belangrijke beslissing. “Sindsdien heeft het mij gebeten.”
Van houtskool naar acryl
Ze begon met schilderlessen in Bree, bij Johannie Van Tuel. Eerste met houtskool, later maakte ze kennis met pastelkrijt en probeerde ze aquarel. Vooral dat laatste bleek niet helemaal haar ding. “Daar heb ik het geduld niet voor. Bij acryl- of olieverf kun je, als iets niet goed zit, er opnieuw overheen schilderen.”
Na vele jaren les ging ze verder bij Francien van Poppel in Achel. Een klassieke opleiding aan de kunstacademie volgde ze nooit. Schilderen bleef in de eerste plaats een hobby, waarbij ze gaandeweg steeds meer haar eigen weg zocht.
En die weg is kleurrijk. “Ik ben van de felle kleuren”, vertelt ze. Vincent van Gogh behoort tot de kunstenaars die haar inspireren. Maar ook wanneer ze zich op bestaand werk of een foto baseert, sluipt er altijd iets van haarzelf in het resultaat. Op haar kaartje vat ze het samen met de woorden: In every painting is a little bit of me.
Inspiratie uit de hele wereld
Veel inspiratie haalt Chantal uit reizen. Zo hangt in Pelt een werk van Cinque Terre. Opmerkelijk genoeg schilderde ze dat nog vóór ze de Italiaanse kustdorpen zelf bezocht, nadat ze een foto in een reisgids had gezien. “Toen zei ik tegen mijn man: daar moeten we nu wel naartoe.”
Australië inspireerde haar dan weer tot werken rond de Aboriginalcultuur. Ook Peru wacht nog op het doek. Na een reis daarheen tekende ze de beroemde Nazcalijnen uit op twee doeken. Daar wil ze nog kleurrijke Peruaanse figuren aan toevoegen en beide werken uiteindelijk als een duo presenteren.
Een vast plan volgt ze daarbij zelden. Meestal maakt ze zelfs geen voorbereidende schets. “Ik begin gewoon. En als ik zie dat iets niet klopt, werk ik eraan verder tot ik zelf tevreden ben.”
Dat kan lang duren. Aan een schilderij van Eddy Merckx, gemaakt voor haar koersminnende echtgenoot, werkte ze ongeveer een half jaar, telkens enkele uren per week. Andere werken ontstaan veel sneller. Momenteel heeft ze naar eigen zeggen een tiental schilderijen tegelijk onderhanden. Wanneer de zin in het ene werk even weg is, schuift ze het opzij en gaat ze met een ander verder.
Ook verdriet krijgt een plaats
Hoewel kleur en levensvreugde een rode draad vormen, zijn niet alle werken vrolijk. Na het overlijden van haar vader kon Vienne een half jaar niet schilderen. Haar toenmalige lerares moedigde haar aan om haar emoties toch op doek te zetten.
Daaruit ontstonden onder meer Bloedend hart en een schilderij waarin een fiets, een wiel en een ketting verwerkt zijn: “VELO PER TOTAL”. Het werden heel persoonlijke werken. “Eigenlijk hielp dat toen wel.” Ook in opdrachten verwerkt ze graag kleine details die voor de eigenaar een bijzondere betekenis hebben. Zo schilderde ze voor een familie een ouderpaar op een bankje, met Peer herkenbaar in de verte. Voor haar zoon en zijn verloofde verwerkte ze dan weer heel subtiel de datum van hun verloving in Californië in het schilderij.
Steeds meer buiten de lijntjes
Na bijna dertig jaar schilderen merkt Chantal zelf duidelijk een evolutie. “Ik durf veel meer. In het begin kleur je bij wijze van spreken meer tussen de lijntjes. Nu denk ik: dit is mijn stijl. Ik durf erbuiten te kleuren.”
Toch bleef veel van haar werk jarenlang letterlijk binnenskamers. Sommige schilderijen verdwenen zelfs naar de zolder. Toen haar man onlangs werken naar beneden haalde voor de tentoonstelling, zaten er exemplaren tussen waarvan ze zelf bijna vergeten was dat ze ze ooit had gemaakt.
Met de tentoonstelling bij Goossens Keukens komt daar verandering in. Op initiatief van Miranda, die kunstenaars de kans geeft om hun werk gedurende enkele maanden te tonen, krijgt Chantals kleurrijke oeuvre nu een opvallende plek in Pelt.
Misschien wordt het meteen de aanzet om vaker te exposeren. Want hoewel ze toegeeft dat naar buiten komen met haar werk nog altijd spannend is, wil ze vooral dat haar schilderijen iets teweegbrengen. “Ze moeten levensvreugde uitstralen. Een werk moet mij bijten. En hopelijk bijt het de mensen die ernaar kijken ook.”
De expositie van Chantal is te bekijken tijdens de openingsdagen van Keukens Goossens (enkel woensdag gesloten). Op 16, 17 en 18 oktober zijn er opendeurdagen.