“Ik was 38 toen ik opnieuw begon te studeren. Ik had het veel eerder moeten doen.”
Met die ontwapenende eerlijkheid blikt Ines uit Pelt terug op haar traject in het tweedekansonderwijs bij CVO Cursa Lommel. Na een heupoperatie zat ze thuis in ziekteverlof. Te jong voor invaliditeit, maar vooral te ambitieus om stil te blijven staan. "Ik wilde meer met mijn leven dan thuis zitten of jobs doen die ik niet graag deed."
De combinatie met vier kinderen was pittig, maar het lukte
De stap naar het tweedekansonderwijs was groot, maar de motivatie nog groter. Met vier kinderen van 12, 7, 6 en 5 jaar was de combinatie niet evident. "Leren, herhalen, opdrachten maken... vaak met kinderen om me heen. Maar mijn man was ontzettend ondersteunend. Zonder hem was het niet gelukt."
Wat Ines vooral opviel, was het verschil met haar vroegere schooltijd. "Je bent volwassener en gaat anders met dingen om. De leerkrachten zijn begripvol en staan echt naast je. Ik kon altijd bij hen terecht, zelfs voor administratieve vragen bij Christel. Je wordt opgevangen, gestimuleerd en nooit beoordeeld."
Na twee weken wist ik: dit komt goed
Al na twee weken voelde Ines dat ze de juiste keuze had gemaakt. Zelfs wiskunde, waar ze vooraf bang voor was, bleek haalbaar. "Sofie heeft me erdoor gesleurd", lacht ze. De lessen Nederlands waren grappig, wetenschappen was interactief en Engels via WhatsApp-berichten zorgde geregeld voor hilarische momenten. "Ik was een beetje de moeder van de klas. We vormden echt een hechte groep."--
Mijn diploma voelde als een overwinning
In één schooljaar behaalde Ines haar diploma secundair onderwijs. "Het was het bewijs dat ik iets kan." Daarna ging ze verder studeren. Ze combineerde het tweedekansonderwijs een tijdlang met een opleiding in het hoger onderwijs en rondde uiteindelijk drie jaar hogeschool af zonder één onvoldoende. Vandaag werkt ze in de bijzondere jeugdzorg, precies waar ze altijd van droomde.
Ines raadt het tweedekansonderwijs zonder aarzelen aan. "Het is letterlijk een tweede kans. Je leert makkelijker dan in je puberteit, omdat je er nu zelf voor kiest. Zelfs als je nog niet weet wat je wilt: gewoon beginnen. Ik wist het ook niet, maar ik dacht: ik ga het gewoon doen."
Natuurlijk waren er moeilijke momenten. Soms dacht ze eraan om op te geven, maar telkens was er iemand die haar weer vooruit hielp: haar man, een van de leerkrachten, een medecursist of haar schoonouders. Op elk moeilijk moment stond er wel iemand klaar om haar te steunen.
En nu? "Ik mis het studeren zelfs", zegt ze met een glimlach.
(CVO Cursa)