“Kleuren zijn mijn levenslust”

Simonne begon pas rond haar veertigste intensief te schilderen. “Als kind tekende ik al graag, en op school zei een leerkracht ooit dat ik talent had. Maar ja, je gaat werken, je krijgt een gezin… en dan verdwijnt dat.” Tot ze het niet langer kon negeren. Ze stapte binnen bij De Kroon in Kaulille en is er vandaag, dertig jaar later, nog steeds actief. “Ik ga nu mijn dertigste jaar in. En nee, ik heb nooit academie gedaan. Gewoon thuis begonnen, en blijven doen.” 

De Kroon in Kaulille is voor haar geen klassieke academie, maar een plek van vrije hobbyisten. “We krijgen opdrachten, maar niets moet. Dat is net het fijne. Je volgt je eigen stijl.” Die stijl ontwikkelde zich doorheen de jaren, met ruimte voor experiment, falen en opnieuw beginnen. 

Wie haar werk ziet, merkt meteen de textuur. Simonne werkt veel met pasta’s, aangebracht met een paletmes. “Dat moet allemaal drogen. Soms een week. Ik gebruik ook allerlei materialen: stukjes papier, eierschalen, van alles.” Het proces vraagt tijd én geduld. “Je weet nooit hoe een werk eindigt. Soms begint het met een idee, en wordt het iets totaal anders.” 

Inspiratie vinden om er aan te beginnen is geen probleem, stelt Simonne, maar het kan ooit wel eens een pijnlijke bevalling worden. Een van de moeilijkste vragen blijft: wanneer is het af? “Dat is altijd zoeken. Soms denk je achteraf: ik had er beter niets meer aan gedaan. Maar dan is het te laat.” Haar werken belanden vaak eerst in de woonkamer. “Ik kijk er meer naar dan naar de televisie. En dan zie je ineens: daar zit nog een dood plekje.” 

Somber werk maakt ze zelden. “Ik ben echt van de kleuren. Kleuren zijn mijn levenslust.” Grijs en beige zijn niet aan haar besteed. “Zelfs als ik me voorneem sober te werken, pak ik toch weer een beetje rood of oranje.” Haar werk is abstract, maar niet afstandelijk. “Mensen hoeven niet te zien wat ík erin zie. Iedereen mag er zijn eigen verhaal in vinden.” 

Dat levert soms verrassende reacties op. “Mensen zien dingen die ik er zelf nooit in heb gezien. En dan begin ik het ook te zien.” Abstracte kunst blijft voor sommigen moeilijk, weet ze. “Maar dat moet kunnen. Niet alles moet begrepen worden.” 

In het begin vond ze het moeilijk om een werk te verkopen. “Dat was precies een stuk van jezelf afgeven.” Vandaag kijkt ze er anders naar. “Materialen kosten veel. Goede doeken, verf, borstels… en ik moet er gelukkig niet van leven.” Ze werkt ook op bestelling en gaat vaak bij mensen thuis kijken. “Ze zijn bang voor iets groots, maar dan zie je die muur, en dan klopt het ineens.” 

Ze wil ook altijd weten waar haar werken terechtkomen. “Dat vind ik belangrijk. Soms lever ik ze zelf.” Prijzen variëren, afhankelijk van formaat en werkuren. “Voor sommigen is het te duur, anderen vinden ze dan weer te goedkoop,” lacht ze. “Maar je moet zelf beslissen wat het waard is.” 

Een bijzonder hoofdstuk in haar parcours was de samenwerking met kunstenaar Boud Ceysens. “Hij had al een naam. Ik moest even slikken toen hij vroeg om samen te werken.” De gezamenlijke werken verkochten snel, ook in Knokke, waar we tentoonstelden. “Daar ben ik wel fier op.” 

Simonne is actief in verschillende kunstkringen en blijft haar werk tonen. “Je moet ermee naar buiten komen.” De expo bij Crelan kwam er opnieuw via haar netwerk. “Het is geen klassieke galerij, maar kunst mag ook op onverwachte plekken hangen.” 

De werken van Simonne Simons zijn de komende maanden te bekijken in het Crelan-kantoor, Heerstraat 3 in Neerpelt, tijdens de openingsuren. Wie even de tijd neemt om rond te kijken, ontdekt kleur, gelaagdheid en vooral veel levenslust.