In
WZC Sint-Jozef in Neerpelt loopt momenteel een tentoonstelling met werken van
Astrid Vandervelden. De kunstenares, geboren in
Sint-Huibrechts-Lille maar wonend in
Hechtel-Eksel, toont er kleurrijke en gelaagde schilderijen waarin figuratie en abstractie samenvloeien tot heel persoonlijke composities.
Wie haar werken bekijkt, merkt meteen de
sterke kleuren, de beweging en de emotie die erin vervat zitten. Schilderen speelt al bijna haar hele leven een belangrijke rol. “In de jaren zeventig ben ik gestart aan de academie”, vertelt Astrid. “Ik kreeg vroeger altijd goede punten voor tekenen en creativiteit was er altijd.
Meer foto'sMaar daarna kwamen het werk, het gezin en de drukte van het leven. Ik gaf 35 jaar les in het buitengewoon onderwijs en daardoor is het schilderen een tijdje naar de achtergrond verdwenen.”
Toch bleef de passie sluimeren. Tien jaar geleden besloot ze opnieuw voluit voor de kunst te gaan en schreef ze zich opnieuw in aan de academie van Pelt. Dat bleek een belangrijk keerpunt te worden. “Daar is alles opengebloeid. Een leerkracht zei op een bepaald moment: ‘Nu moet je stoppen met gewoon naar een foto te kijken en die na te schilderen. Nu moet je jouw eigen werk maken.’ Dat was eerst confronterend, maar tegelijk heeft het mij enorm bevrijd.”
Sindsdien ontwikkelde Astrid haar eigen stijl. Ze werkt met de digitale app Procreate, waarin ze verschillende beelden, kleuren en vormen samenbrengt tot één compositie. Pas daarna begint het echte schilderwerk op doek. “Ik verzamel foto’s van overal: reizen, tijdschriften, televisiebeelden, internet… Soms zie ik ergens een kleur of een vorm en dan weet ik: daar wil ik iets mee doen. Alles wordt samengebracht tot een ontwerp dat helemaal van mij is.”
Daarna volgt een intensief proces van schilderen en opbouwen in lagen. “Dat vraagt enorm veel concentratie. Aan één werk ben ik makkelijk veertig uur bezig. Ik ben nogal perfectionistisch en wil dat alles klopt: de vorm, de kleur, de beweging. Maar tegelijk heb ik geleerd om ook meer los te laten en te durven.”
Haar schilderijen balanceren tussen abstractie en herkenbaarheid. Soms duiken er nog figuratieve elementen op, maar voor Astrid draait het vooral om gevoel en beleving. “Mijn werk is eigenlijk een innerlijke reis die naar buiten komt. Vroeger schilderde ik gezichten, bloemen of fruit, nu gaat het voor mij veel meer over kleur, vorm en beweging.”
Opvallend is ook dat haar werken bijna altijd een positieve uitstraling hebben. Somberheid of donkere thema’s zal je bij haar nauwelijks terugvinden. “Dat zit gewoon niet in mij”, glimlacht ze. “Ik ben een positief mens en ik hoop dat mensen vrolijk worden wanneer ze naar mijn schilderijen kijken.”
Toch wil ze niet bepalen wat bezoekers precies in haar werk moeten zien. “Iedereen kijkt met zijn eigen persoonlijkheid naar kunst. Wat iemand in een schilderij ontdekt, kan helemaal anders zijn dan wat ik erin voel. En dat vind ik net mooi.”
Hoewel Astrid dagelijks met kunst bezig is, exposeerde ze tot voor kort nauwelijks. Dat veranderde dankzij haar dochter, die haar aanspoorde om haar werk meer naar buiten te brengen. Ze stelde toen in Bonheiden tentoon.
De tentoonstelling in WZC Sint-Jozef loopt nog tot eind juli. Voor Astrid is het opnieuw een stap naar buiten met werk dat jarenlang vooral thuis ontstond, in alle rust, vaak met muziek op de achtergrond en het schilderezel midden in de woonkamer.
“Schilderen geeft mij rust”, besluit ze. “Het is vreugde, vrijheid en expressie. Het maakt mijn leven rijker.”