WK voetbal

Van de ingetrokken rode kaart, de insinuerende dansjes in de kleedkamers, de kleuter Pumrt die denkt dat de hele show rond hem draait, de discussies rond de hydration break (woord van het jaar wat mij betreft), de idiote, Amerikaanse show in de pauze van de laatste wedstrijd en alle meningen die daarrond verspreid werden, de beroepsprocedures, de verwijten tussen de ploegen heen en weer... Heerlijk! 

Voetbal is een raar theater en het ging helemaal niet meer over voetbal.

Wat er op en rond de grasmat gebeurde, was een spiegel van de huidige wereld en dat is exact wat theater moet doen: je een spiegel voorhouden. Het feit dat Spanje gewonnen heeft, is een schitterende zet van diegene, die boven ons de touwtjes van het poppenspel in handen heeft. Uitgerekend het land dat wel nog een grote mond tegen de oranje man in het (deels gesloopte) Witte Huis durft op te zetten, wint tegen een ploeg die schijnbaar voetbalt naar zijn voorbeeld. Schenen stampen, trekken, duwen: alles kan en mag, zo lang ik het maar doe. En als de andere het doet, dan ga ik ofwel wenen ofwel begin ik te schelden en te vechten. Zo werkt ook de politiek van de Amerikaanse president.

Niet dus, want bulldozerploeg Argentinië is verloren. Dat is een teken van de man of vrouw of non-binaire of weet-ik-veel hierboven, dat we ons niet mogen laten doen door brute woorden en daden, maar dat we er meer dan ooit tegenin moeten gaan, want dan overwint wel mooi voetbalspel.

Als Belg kon je trots zijn. De spelers hebben niet alleen mooi gevoetbald, maar ze hebben rustig, sereen en waardig gereageerd op het hele rode-kaart-debacle. Ook zij hebben de wereld laten zien dat met macht en geld toch niet alles te koop is en dat we dat niet over onze rug hoeven te laten gaan. 

Kortom, de hand van God was ermee gemoeid en het was genieten omdat het niet zomaar brood en spelen waren!