27 februari 1915. De Eerste Wereldoorlog is in volle gang. In een klein dorpje in het zuiden van Italië, Melito Irpino, ziet Assunta Oliviero het levenslicht. Samen met haar 2 zussen en broer groeit ze op onder de mediteraanse zon. Papa Oliviero, landmeter van beroep, stuurt zijn dochters naar school, wat in die tijd uitzonderlijk was. Ze mocht heel wat liefdesbrieven voorlezen of schrijven, aangezien zij één van de weinige meisjes was in het dorp, die kon lezen of schrijven. In 1933 sloeg het noodlot toe in het gezin Oliviero. De jongste zoon, Francesco, experimenteerde op een dag met buskruit. De explosie was verschrikkelijk en de jongen was op slag dood. Zelfs 80 jaar na het drama neemt zijn foto een belangrijke plaats in en vertelt ze alsof het gisteren was wat er die dag gebeurde. De jaren verstrijken en op 25 maart 1941 trouwt ze met Michèle Bulzariello. Maar de Tweede Wereldoorlog eist zijn tol en Michèle wordt opgeroepen voor de dienstplicht. Assunta blijft zwanger achter. Als Michèle probeert om zijn pasgeboren dochter te zien, zonder toestemming van zijn overste, wordt hij krijgsgevangen genomen. Tot eind 1944 hoort zij niets meer van haar echtgenoot. Na de oorlog wordt een tweede dochter geboren, Jole. Het gezin is herenigd maar de tijden zijn slecht en er heerst werkloosheid. Michèle waagt zijn kans op een beter leven en tekent een contract om te gaan werken in de koolmijnen in België. In 1949 vertrekt hij richting Beringen-Mijn. Pas na 4 jaar heeft hij genoeg geld bij elkaar gespaard om het gezin over te laten komen. Met twee kleine kinderen, één koffer met kleren en 1 grote kookpot vertrekt ze vol verwachting naar een gouden toekomst in het verre België. Groot was de teleurstelling toen ze in de “barakken” van Beverlo terecht kwamen. Voortaan waren ze gastarbeiders en het leven was hard. Geen zon, geen bergen, geen “familia” maar grauwe barakken, zand en kou. Er werden nog 2 kinderen geboren en het gezin verhuist in 1956 naar een “echt” huis. Eindelijk kunnen ze bouwen aan een beter leven. Michèle werkt hard in de koolmijn maar het noodlot slaat weer toe. Door een verkeersongeval blijft hij invalide. In 1994 sterft Michèle en Assunta blijft alleen wonen in haar huisje in de Wilgenstraat. Gezegend met 8 kleinkinderen en 8 achterkleinkinderen kabbelt haar leventje verder. In 2004 verhuist ze naar het rusthuis Ocura. Waar ze vandaag, dankzij de goede zorgen van het personeel en de dagelijkse bezoekjes van haar dochters Lorenza en Franca, haar 100ste verjaardag viert. Meer foto's op de pagina.