De nieuwe pensioenhervormingen en de uitspraken van minister Jan Janbom over de vrouwen hebben veel wenkbrauwen doen fronsen en vooral veel vrouwen boos gemaakt. Zo ook Linda Baute uit Beringen. Zij schreef deze straffe brief aan de minister:
"Beste Jan, je hebt deze dagen nogal wat te verduren gekregen eh, jongen. Ik zou bijna compassie krijgen met u. Als vrouw, maar vooral als mama van een zwaar meervoudig gehandicapte zoon van bijna 16 jaar, werk ik al 14 jaar deeltijds. Vrijwillig? Neen, integendeel, als industrieel ingenieur stel je u wel iets anders voor van je carrière. Maar als mama doe je wat het beste is voor je gezin en zet je uw eigen ambities aan de kant.
Ik ga u ALLE oorzaken en gevolgen van deze beslissing besparen, want dat zou ons te ver leiden. Trouwens, ik weet niet of je het beseft, maar aan een groot deel van de oorzaken van deze beslissing liggen jullie als overheid zelf aan de basis. Maar nogmaals,
dat is een andere discussie.
Ik vind wel dat wij, vrouwen, deeltijds werkende vrouwen in het bijzonder, en mama's van zorgenkindjes in het bijzonder in het kwadraat, u het voordeel van de twijfel moeten geven. Ik nodig u daarom uit om bij mij thuis eens een maandje mee te draaien. Eén
maand, zeg nu zelf, beste Jan, wat is één maand in een mensenleven?
Als je na die maand nog altijd van mening bent dat wij, deeltijds werkende vrouwen, mama's van zwaar zorgbehoevende kinderen, allemaal prinsesjes zijn, die profiteren van het systeem, die te lui en te tam zijn om te werken, die alleen maar met hun uiterlijk
bezig zijn, en meer in het schoonheidssalon zitten dan dat ze "werken", die gaan ontbijten en lunchen met vriendinnen, die gaan shoppen en koffietjes drinken, dan zwijgen we erover.
Dan geef ik u groot gelijk, dat je ons eens goed de les gespeld hebt. Dan
hebben wij, deeltijds werkende vrouwen, allemaal zwaar overdreven en een hoop drama verkocht. En dan zal ik met plezier 4 jaar langer werken voor 20% minder pensioen dan mijn zowiezo al lager pensioen o.w.v. het deeltijds werken.
Als je echter, beste Jan, na die maand, huilend terug naar moeder de vrouw loopt, dan zal ik tegen u zeggen dat het allemaal niet zo erg is. Je kan dat allemaal niet weten als je zelf niet in die situatie zit. Ik zou het u allemaal vergeven. Want wij, vrouwen,
wij trekken onze plan. Altijd al gedaan, en dat zal altijd zo blijven. Daar hebben we u niet voor nodig.
Maar, beste Jan, je gaat spijt hebben. Je gaat echt spijt hebben dat je ons, deeltijds werkende vrouwen, zo geaffronteerd hebt. Het leven is namelijk niet
voor iedereen perfect. Beslissingen zijn niet voor iedereen vrije keuze. Soms is 'kiezen' simpelweg overleven. Ik hoop dat je dat ooit zult begrijpen.
Maar, en nu komen we tot de kern van de zaak, u kan en mag niet met terugwerkende kracht werken. Ook al hebben mensen destijds tijdskrediet genomen zonder zorg, ook al was dat toen om te gaan shoppen en koffietjes te drinken, dan was dat hun volste recht. Want de wet was zo. De wet liet dat toe, met behoud van rechten. Die wet hebben wij niet gemaakt; die wet hebben jullie gemaakt. Daar kan u nu niet op terugkomen. Dat is schending van het beginsel van de rechtszekerheid. Dat men vanaf nu, voor de toekomst, de regels verandert, daar kan ik wel mee leven. Want dat de financiën niet in orde zijn, dat is mij ook wel duidelijk.
Ik verwacht u aanstaande maandagochtend om 6 uur. De koffie zal klaarstaan, al vrees ik dat we geen tijd zullen hebben om hem rustig op te drinken".