Het verhaal van Elsen Maria

“Mijn moeder heeft met een heel bang hart ja gezegd, want zij kende niets van een winkel uitbaten. Het was immers heel iets anders dan het boerderijleven dat ze van bij haar geboorte tot aan dat moment gekend had. Nadat zowel Jef als bakker Bormans haar verzekerd hadden dat mevrouw Bormans haar zou begeleiden de eerste dagen of zelfs weken heeft ze toegezegd. Welgeteld één dag had moeder wat ondersteuning gekregen en daarna stond ze er helemaal alleen voor. Achteraf heeft ze vaak gezegd dat ze vaak van ellende geweend heeft. Er kwamen immers niet alleen klanten, maar ook vertegenwoordigers. Waar stond alles? Hoe moest je één en ander doen? Hoe wist je in godsnaam wat je moest bestellen. En dan twee pagadders, mijn broer van 8 maanden en ik goed 2 jaar erbij. Ze heeft vaak gezegd als ze op die periode terugblikte, dat ze toen soms goesting gehad om ver weg te lopen van al die moeilijke dingen. Ze stond er grotendeels alleen voor overdag. Mijn vader Louis Postelmans was er immers niet altijd om te helpen. Hij was ondergronds mijnwerker met de ochtendpost Hij klopte na zijn zware dagtaak samen met haar ook wel vele uren mee: rekken vullen, broodsnijmachine, vleessnijmachine afkuisen en winkel mee opkuisen. Ook achter de schermen hielp hij mee met bestellingen. Zelfs taken in de bakkerij kon hij als bakkersgast: taarten beleggen en garneren en nog zo veel meer. Niets was hem te veel. Ze hebben dat samen gedaan van ergens in de jaren 1966 tot april 1984 tot Maria Guedens zaakvoerster werd van de nog bestaande winkel Guedens die zij tot dan uitbaatte voor haar vader. Zij wou zich enkel op 1 zaak focussen. Ma mocht wel als zelfstandige verder doen, maar heeft daarvoor gepast omdat zij op dat moment al 54 jaar was. Zij zou dat wel nog gedaan hebben als ik zou gekozen hebben om de zaak uit te baten, maar ik studeerde dat jaar af als onderwijzeres en had dus andere toekomstplannen. Ik wist ook hoe hard werken het was. Dat op zich vond ik niet erg, wel de grote verantwoordelijkheid, het risico van ondernemen, het nodige kapitaal en het feit dat er weinig of geen tijd zou zijn voor hobby's en een sociaal leven”, vertelt Renilde. 

De winkel werd dus stopgezet en daarna is De Voorzorg er gekomen. 

“Ik heb altijd heel veel en heel graag meegeholpen in de winkel. Het was als kind wel niet gemakkelijk, want toen werd er nog gewerkt van 7u tot 20u en zelfs op feestdagen was de winkel open, want mijn ouders hebben de zaak uitgebaat alsof het voor zichzelf was. Als er vooraan iemand op het raam kwam kloppen na sluitingstijd deed ma altijd even open om te kijken wie er aanklopte. Vaak mensen die eigenlijk overdag tijd genoeg hadden, maar tot de ontdekking kwamen dat ze zonder brood, eieren of iets anders zaten”. 

Maria is ondertussen 93 jaar en verblijft al sinds juli 2019 in een woonzorgcentrum. 

“Eerst enkele maanden in het Sporenpark in Beringen-Mijn en vanaf oktober 2019 tot op heden in Ocura Beringen-Mijn. Ze is er graag, altijd tevreden en met de gezondheid gaat het wat op en neer, maar voor haar leeftijd is dat zeker niet ongewoon. Ze blijft dapper en zonder klagen en vooral dankbaar voor alle goede zorgen, voor ieder bezoekje en iedere kleine attentie”, zegt Renilde nog tot slot. (Hans Put)