Een reeks opeenvolgende gebeurtenissen die op korte tijd ons levenspad kruisen, kunnen er toe leiden dat we onweerstaanbaar terug in de tijd gekatapulteerd worden. Of we dat nu willen of niet, het overkomt ons. Ik heb het recent sterk aan den lijve ondervonden. In mijn hoofd was de trip terug in de tijd zo heftig dat ik het heden verliet. Het hele proces werd in gang gezet door de reünie van de 70-jarigen in mijn geboortedorp Beverlo. Rond Allerheiligen stond ik aan het graf van mijn ouders. Naast hen is meester Julien Put begraven, mijn leraar uit het 4de en 5de studiejaar. Enkele dagen later las ik in de krant het overlijdensbericht van meester Michel Ketelbuters, hij leerde mij lezen en schrijven in het eerste leerjaar. Het kan toch niet anders dan dat je in gedachten tijdelijk in je kindertijd blijft vertoeven. Het is 67 jaar geleden dat ik de kleuterklas betrad. Ze was gelegen op de Korspelsesteenweg en is gedeeltelijk afgebroken. In het resterende deel vindt muziekvereniging Neanias al vele jaren onderdak. Er is al 64 jaar voorbij sinds ik in de jongensschool aan het lager onderwijs begon. Nu zijn de gebouwen in gebruik als bivakhuis Jommeke en als parochiezaal. Meester Put was voor mij bijzonder. Hij liet mij meezingen in het kinderkerkkoor van mijn 10de tot mijn 12de. Ik durf haast niet meer te berekenen hoe lang dat geleden is want het zijn getallen die doen duizelen. “Je wordt oud als je veel over vroeger praat”, klinkt in een wijs gezegde. Wel, ik praat graag over vroeger. Als dat het geheim is om oud te worden dan grijp ik met plezier die kans. Als je jong bent is er nog maar weinig vroeger. Pas nu hebben we recht van spreken over de terugblik naar onze jonge jaren. Wil je nog meer getallen horen? Op 3 november was het 51 jaar geleden dat ik in Leopoldsburg aan mijn legerdienst van 12 maanden begon. Eén jaar eerder had ik voor het eerst een lief! Als we deze getallenweg inslaan, en allerlei interessante data beginnen te citeren, dan zijn we nog een eind onderweg eer we weer in het heden zijn aangekomen. Toch licht ik er nog één getal uit. Er is al 16 jaar voorbijgegaan sinds ik mijn echtgenote Godelieve verloor. Veel meer dan al die andere aangehaalde getallen laat het mij duizelen van onbegrip en onmacht. Mijn familie en ik denken constant aan haar maar in Allerheiligenmaand november is dat gevoel blijkbaar nog sterker. Er is één troost. Het pad van de dood loopt over het kerkhof, daar kom je mensen van alle families tegen die een geliefde verloren. Laten we dus maar verder en nog lang het levenspad bewandelen zodat we binnen x-aantal jaren wat nieuwe getallen kunnen aanhalen die doen duizelen. Ik wil iedereen aanraden om in zijn eigen leven op zoek te gaan naar getallen die doen duizelen. Je zal er genoeg vinden. (Martin Vanierschot)