Ik was even verdwaald in de woestijn van de inspiratieloosheid. Ondanks het inschakelen van de GPS op mijn levensweg, slaagde ik er niet in om in die woestijn de oase van creativiteit snel terug te vinden. In feite is dat normaal want in ieders leven doen zich gebeurtenissen voor die men niet altijd in de hand heeft en die fameuze obstakels kunnen zijn bij het voortschrijden van het leven. Dat kan tijdelijke dominantie zijn maar het kan ook gaan over feiten die definitief op onze gezondheids-cv vermeld zullen staan. Geen of weinig inspiratie is het ergste wat iemand kan overkomen als hij naar een wit blad zit te staren en de hersenen via het toetsenbord geen zinnige woorden en teksten produceren. Natuurlijk gebeurt er altijd wat in het kopje. Die schaarsheid moeten we dan maar zien te verzilveren? Zo komen we met een geforceerde denkwijze , gekruid met een beetje levenswijsheid, toch nog aan een Losse Flodders waar we even kunnen bij nadenken. Althans, dat hoop ik toch! Ik richt mij met mijn simpele woorden vooral tot diegenen die het momenteel lichamelijk en psychisch wat moeilijk hebben en in hetzelfde schuitje zitten als ik. “Blijven roeien, blijven varen”, dat is mijn motto. Onderweg kom je pluspunten tegen, maar ook pijnpunten en twijfelpunten, dat is een mix die niet te ontwijken valt. Er is ook nog altijd de eeuwige beeldspraak van het ei. Dat blijft niet rechtop staan behalve met een kleine bluts. Zo gaat dat ook in het leven. Ondanks een kleine bluts kunnen we wel overeind blijven. Hoe miniem de strohalm ook is, er is er altijd eentje in de nabijheid. Tracht hem te vinden. (Martin Vanierschot)