Een volgepropt Vorst Nationaal kon eergisteren genieten van een fantastisch concert van deze (Schotse) New Yorker. We kwamen ogen en oren te kort. Naast de 12 songs van Talking Heads was er ook genoeg ruimte voor het solo werk met vijf nummers uit zijn laatste album ‘Who is The Sky?’.
Hij startte met het prachtige ingetogen ‘Heaven’ van Talking Heads onmiddellijk gevolgd door ‘Everybody Laughs’ uit zijn laatste album. Meteen verscheen zijn elfkoppige band op het podium. Sinds zijn eveneens uitmuntende show op Werchter 2018 weten we dat er geen versterkers of ander materiaal op het podium staat. De bandleden komen met hun instrument rond de nek of gewoon in hun handen op het podium wanneer het nodig is. En dat is bijna iedereen bij elke song.
Voeg daarbij nog twee vocalisten en twee dansers/backing vocals, dan kom je snel aan een hele uitgelaten groep dit keer in oranje pakken.
Het was een zittend concert, maar bij het ritmische ‘Houses in Motion’ kon een hevige fan niet meer stilzitten en begon vooraan te dansen. Een security-man probeerde hem terug op zijn stoel te krijgen, maar dat was buiten David gerekend. Hij legde het nummer stil en zei dat iedereen mocht dansen (of zitten) zoals men wou. Hij startte het nummer opnieuw en de ganse middenbeuk (met mij erbij) veerde recht.
Extra mooi waren de videobeelden op de afgeronde achterkant van het podium: op vele momenten werden beeld en muziek één. Altijd beelden in functie van de muziek. Heel straf.
In het midden van de show kregen we wat rustigere en minder gekende nummers, maar die werden opnieuw opgesmukt met mooie beelden en enkele korte solo’s.
Van beelden gesproken. Tijdens het nummer ‘My Apartment Is My Friend’ kregen we Byrne’s appartement op beeld: het leek alsof zijn bandleden tussen twee boekrekken vandaan op het podium verschenen. Wie doet dit na?!
‘Psycho killer’ werdt iets soberder gebracht, maar blijft een megahit.
Tijdens ‘Life During Wartime’ (uit 1979) kregen we beelden van geweld in het huidige Amerika. ICE kwam niet echt in beeld maar met een beetje verbeelding weet je dat David Byrne dit geweld verafschuwt. Even daarvoor verscheen: ’Make America GAY again’. Politiek: altijd aanwezig.
Eindigen deed de band met ‘Once In a Lifetime’ en ‘Burning Down The House’.
Vorst Nationaal in vuur en vlam. Gaat er dit jaar nog iemand beter doen? Op Werchter zal ik op de eerste rij staan. Gegarandeerd.
(Jean Bartels)