Van 23 mei tot en met 7 juni opent
Anik Eyben de deuren van het
iconische Zonnehuis aan de Lozenweg 2 in Hamont voor een bijzondere tentoonstelling van haar eigen werk.
Voor Eyben betekent deze tentoonstelling veel meer dan zomaar een expo. Het is een terugkeer naar de plek waar ze haar jeugd doorbracht, een plaats die nog altijd sterk verbonden blijft met herinneringen, heimwee en familiegeschiedenis.
Meer foto's“Ik heb hier de eerste vijftien jaren van mijn leven gewoond”, vertelt ze. “Toen mijn ouders scheidden, moesten we hier vertrekken. Dat was niet echt een keuze. We waren met zes kinderen en wilden hier eigenlijk allemaal blijven wonen, omdat het hier zo geweldig was.”
Na haar jeugd in Hamont trok Eyben naar Gent om te studeren. Later belandde ze via Antwerpen in Ekeren, waar ze vandaag nog woont. Toch bleef Hamont altijd ergens aanwezig in haar leven. Haar vader bleef in Hamont wonen tot zijn overlijden en bij familiebezoeken of feestjes kwam ze nog geregeld in de streek. “Maar ik ging niet bewust op zoek naar Hamont”, zegt ze. “Toch bleef het Zonnehuis altijd ergens in mijn hoofd zitten.”
Dat gevoel groeide nog sterker toen het pand leeg kwam te staan. “Ik vond het zo zonde dat dit huis hier leeg stond. Al jaren dacht ik: hoe mooi zou het zijn mocht ik hier ooit iets met mijn werk kunnen doen.”
Geen klassieke galerij
Eyben noemt zichzelf niet graag “kunstenares”. Ze ziet haar werk eerder als een verlengstuk van zichzelf. “Het zijn gewoon werken die uit mij ontsproten zijn”, zegt ze. “Ik wil daar geen groot verhaal of theorie rond bouwen.”
Die houding verklaart ook waarom ze niet kiest voor een klassieke galerijruimte. Eerdere tentoonstellingen vonden plaats in een woning in verbouwing en in een leegstaand bedrijfspand in Mortsel. Ook nu kiest ze bewust voor een atypische locatie met een eigen geschiedenis en sfeer.
“Ik denk niet dat ik thuishoor in een galerij”, vertelt ze. “Ik wil het op mijn eigen manier doen. Alles wat ik maak heeft mij zoveel plezier gegeven tijdens het proces. Ik vind het jammer als dat werk dan ergens boven op een kamer blijft staan zonder dat iemand het ooit ziet.”
Van beeldende therapie naar beeldend werk
Eyben werkte jarenlang in de psychiatrie als therapeut en specialiseerde zich later in beeldende therapie. Daarbij gebruikte ze creatieve processen als hulpmiddel om mensen te begeleiden.
“Het non-verbale heeft voor mij altijd veel betekenis gehad”, vertelt ze. “Door mensen iets te laten maken, konden ze soms zelf ontdekken wat er in hen leefde. Niet alles moet via woorden gebeuren.”
Dat intuïtieve en gevoelsmatige zit ook sterk in haar eigen werk. Inspiratie vindt ze vaak in toevallige materialen, herinneringen of objecten die ze ergens terugvindt.
“Ik verzamel veel dingen”, zegt ze lachend. “In de oude zandbak van mijn kinderen vind ik soms stukken hout, ijzer of andere voorwerpen die helemaal overgroeid zijn met klimop. Dan begin ik daar iets in te zien en ontstaat er vanzelf een idee.”
Haar werk ontstaat zelden vanuit een vooraf bedacht concept. “Vraag mij geen groot maatschappelijk pleidooi”, zegt ze. “Kijk gewoon naar het werk en zie wat het met je doet.”
Het Zonnehuis als decor
Dat de tentoonstelling nu net in het Zonnehuis plaatsvindt, maakt het geheel extra bijzonder. Het markante gebouw spreekt al jaren tot de verbeelding van Hamontenaren én nieuwsgierigen van ver daarbuiten. Op sociale media en YouTube circuleren al langer beelden van het verlaten domein.
Het pand staat inmiddels vier jaar leeg en kreeg in die periode ook af te rekenen met vandalisme. Sommige delen van het gebouw zijn zwaar beschadigd en worden daarom niet gebruikt tijdens de tentoonstelling.
“Het doet soms pijn om te zien wat hier vernield is”, vertelt Eyben. “Maar tegelijk blijft dit een ongelooflijk mooie plek.”
Het gebouw is vandaag eigendom van een projectontwikkelaar. Toen Eyben het idee opperde om er een tentoonstelling te organiseren, kreeg ze verrassend snel groen licht. “Ik had gedacht dat het onmogelijk zou zijn”, zegt ze. “Maar toen ik contact opnam, was het antwoord meteen positief.”
Tijdens de expo kunnen bezoekers niet alleen het werk van Eyben ontdekken, maar ook delen van het Zonnehuis zelf bekijken. “Ik weet dat veel mensen nieuwsgierig zijn naar het huis”, zegt ze. “En dat mag ook. Dat is helemaal oké.”
Verkoop is bijzaak
Hoewel sommige werken te koop zijn, ligt daar voor Eyben niet de nadruk. “Ik wil vooral dat mensen iets voelen bij wat ze zien”, zegt ze. “En als iemand een werk koopt omdat het echt iets voor hen betekent, dan vind ik dat fijn.”
Soms moet ze wel even nadenken voor ze een werk loslaat. “Er zijn werken waar ik nog verder mee wil”, zegt ze. “Maar meestal heb ik er geen spijt van als iets verkocht wordt. Ik vind het eigenlijk mooier als een werk bij iemand thuis leeft, dan dat het ergens opgeslagen blijft staan.”
De tentoonstelling van Anik Eyben is gratis toegankelijk op 23, 24, 25, 29, 30 en 31 mei en op 5, 6 en 7 juni, telkens van 14 tot 20 uur in het Zonnehuis, Lozenweg 2 in Hamont.