Dit is het verhaal van Yasser Issam Abduljabbar. Geboortedatum: 27/11/1981. Afkomstig uit: Basra, Irak. Beroep: logistiek medewerker voor een oliemaatschappij.
"Vroeger werkte ik voor een Brits-Amerikaanse legerbasis, op de logistieke dienst. Daar heb ik Engels geleerd, van de Britten. Nadien heb ik drie jaar voor een oliemaatschappij gewerkt, ook als logistiek medewerker. Ik leefde er opgesloten, ik kon niet zomaar naar buiten, dat was té onveilig. Ik werkte bijna dag en nacht. Als ontspanning las ik Arabische boeken of luisterde ik naar muziek, Arabische muziek, maar ook naar the Backstreet Boys.
Eerst voelde ik me nog veilig bij de oliemaatschappij. Maar ik moest er ook vertrekken. Mijn oudste broer werkte immers als journalist bij de openbare televisie. Hij rapporteerde over hoe corrupt de regering is. Daarom werd heel ons gezin bedreigd en werd mijn vader vermoord.
Mijn vader was officier en mijn moeder huisvrouw, we waren met zes kinderen thuis. Ik ben de laatste van onze familie die vertrokken is. Mijn drie broers trokken naar India. Mijn moeder is overleden. Dan heb ik nog twee zussen die getrouwd zijn met sjiieten, zij verblijven nog in Irak. Ik heb mijn familie nog van hier uit nog gemaild, maar ik weet niet of ze mijn bericht ontvangen hebben.
Vóór 2003 heb ik twee jaar in Bagdad geleefd. Bagdad was zo’n mooie stad, bruisend. We waren vrij te doen en te laten wat we wilden. Niemand vroeg wat je deed. Ik kon gewoon naar de discotheek en naar westerse muziek luisteren. Nu kan er elke moment een bom ontploffen, onvoorstelbaar. In 2013 heb ik mijn vrouw leren kennen, ze was op weg naar school. We zijn samen gevlucht, eerst van Bagdad naar Turkije. Dan met de boot naar Griekenland. Met bus en trein zijn we verder getrokken, door Macedonië, Servië, Kroatië, Slovenië, Duitsland en uiteindelijk België. In Macedonië was het op een bepaald moment min 12°C, ik dacht dat mijn vrouw ging sterven van de kou. Ik begrijp nog steeds niet hoe we het overleefd hebben.
We hadden geen paspoorten bij. Ik heb er onderweg moeten kopen voor 4000€. Mijn gsm had ik wel bij, die kan ik niet missen.
Hier ben ik gelukkig, omdat er geen gevaar is. Ik kan ontspannen en slaap heel goed, soms tien uur per nacht. Ik was zo moe.
Ik zou graag terug naar school gaan en informatica studeren. En anders wil ik graag werken.
Onze toekomstdroom komt binnenkort uit. Mijn vrouw en ik verwachten ons eerste kindje! Het maakt niet uit of het een jongen of een meisje is, maar misschien toch liefst een meisje…
Jullie mogen alles opschrijven. Ik vraag me af wat de Belgen over mij denken. Ik wil hen mijn verhaal vertellen. Ik ben ook gewoon maar een mens." (Foto © MarieBouly Photography)