Ik ben geen koude eter, eerder een warme. Warme maaltijden, daar heb ik het over. Zelfs bij het ontbijt. Tenminste, als ik ontbijt. Op weekdagen laat ik het vaak passeren. De boterhammen smeer ik wel en ze gaan achtereenvolgens in de brooddoos en de rugzak. Bij het verorberen van de boterhammen sop ik ze soms in de koffie om het geheel toch een warm gevoel te geven.
Maar in het weekend moet er iets warm op tafel komen bij het ontbijt. Dan is het iets als toast of een eitje.
De oorzaak van deze warme eetbehoefte is te vinden bij ons ma. Het gebeurde dat ze voor schooltijd al pannenkoeken had gebakken. Het waren dan nog eens boekweitpannenkoeken. Het zwaardere spul. Thuis zeiden ze trouwens 'struif' tegen een pannenkoek. Het is geen dialect, maar oorspronkelijk werd dat woord gebruikt voor een eierpannenkoek. Afijn, het was lekker.
Soms zat er zelfs een stuk spek in de struif. Of we aten het op een bruine boterham met stroop. Vader sprak dan vaak al rijmend de volgende zin uit: ‘Stroop is goeiekoop’. Wat op zich ergens wel klopt maar voor het overige hebben die rijmwoorden weinig uitstaans met dit struifverhaal.
Als die pannenkoeken ’s morgens al op tafel kwamen, zat ik daarna zo vol struif dat ik amper vooruit geraakte op de fiets naar school. Zelfs niet met de wind vanachter.
Ik herinner me nog een les Duits, het eerste lesuur van de dag, met nog altijd die struif op mijn maag. Kortom, een echte pannenkoekenbuik en dan meteen Duitse les. Zeg nu zelf, dat zijn toch folteringen.
Daarom was ik weleens afgeleid. "Was gibt es draußen zu sehen?", vroeg de juf, toen ze me naar buiten zag kijken. Ik meende 'struif' te zeggen, of 'streuf' in het Duits.
Maar ik zei 'nichts'.
Rudi Lavreysen / Dirk Van Bun Met Verbeeldingen combineren Rudi Lavreysen (300 woorden) en Dirk Van Bun (Molleke) hun artistieke kunnen.