In Belgisch-Limburg heerst onrust onder de schutterijen en gilden. De uitspraak van het Hof van Cassatie blaast nieuw leven in een oude wet uit 1958, waardoor het zelf herladen van munitie voortaan enkel mag met een zware industriële vergunning. Volgens de wet wordt het vullen van kogelhulzen beschouwd als het “verwerken van springstoffen” — alsof elke schutterij plots een fabriek zou zijn.
Voor de schutterijen, waar traditie en gemeenschap hand in hand gaan, is dit een dreun. Hun zwarebuks gebruikt unieke munitie die niet in de handel te koop is. De kogels worden al decennialang met kennis van zaken en volgens strikte veiligheidsregels herladen door ervaren leden. “Onze munitie is enkel brandbaar, niet ontplofbaar,” benadrukken vertegenwoordigers van de Oud-Limburgse Schuttersfederatie.
De nieuwe eisen — bunkers met aarden wallen, strenge veiligheidsprocedures en een omgevingsvergunning — maken verder schieten vrijwel onmogelijk. Zowel de OLS-Federatie als de Belgische schuttersbonden zoeken koortsachtig naar politieke steun en hopen op een uitzondering voor dit cultureel erfgoed.
“We kijken met een bang hart naar de toekomst, maar zijn er zeker van dat de politiek ons niet in de steek zal laten en een oplossing vindt voor dit stukje cultureel erfgoed te laten voortbestaan,” zegt Maarten Dirkx, voorzitter van de Lommelse schuttersgilden.

Het schuttersseizoen zou in april moeten openen met het persoonlijk kampioenschap van beide Limburgen. Maar als er geen oplossing komt, zou dat eeuwenoude startschot wel eens het laatste kunnen zijn — niet omdat het doel is gemist, maar omdat er simpelweg geen kogel meer mag worden afgevuurd.