Een van de bestemmingen deze zomer was het Franse Metz. Daarbij hoorde een bezoek aan het Centre Pompidou, een dependance van de Parijse cultuurtempel. Een schitterend idee op zich, maar iets wat we hier niet kennen. Zo heeft ook het Louvre een vestiging in Lens. In het Nederlands zou je van een ‘bijhuis’ kunnen spreken. Ook de term ‘satelliet’ wordt gebruikt.
Het KMSKL, als satelliet van het KMSKA in onze provincie: zou dat niets zijn?
Trouwens, ‘bijhuis’ is wat oneerbiedig uitgedrukt voor het Centre Pompidou in Metz. Maak er zeker een paar uurtjes voor vrij. De Italiaanse kunstenaar Maurizio Cattelan was er deze zomer te gast. Hij is vooral bekend van de banaan aan de muur, maar ook van zoveel meer. Cattelan maakt satirische sculpturen en stelt de onaantastbare status van machthebbers in vraag. Het is politieke en maatschappijkritische kunst, maar altijd met een knipoog.
Ook performancekunstenaar Marina Abramović stelde er tentoon. Geen sculpturen of schilderijen, maar ‘levende’ kunst. Tijdens Mutual Gaze moet je een onbekende gedurende een half uur in de ogen kijken. Alleen al de gedachte eraan maakt duidelijk hoe ongemakkelijk we ons daarbij kunnen voelen.
In het stadscentrum konden we niet naast het grote aantal daklozen kijken. Ook daarbij voelen we ons ongemakkelijk. Tegenover een eethuis lag een man, bijna halfnaakt. Niemand leek een dekentje voor hem in de aanbieding te hebben. Wat een wereld toch.
Misschien was het toeval, maar in de FNAC konden we het eerste album van Bob Dylan voor een prikje op de kop tikken. Thuis nam ik de tekst van Song for Woody erbij:
Hey, hey, Woody Guthrie, I wrote you a song
About a funny old world that's a-coming along
Seems sick, and it's hungry, it's tired, and it's torn
De tekst is 65 jaar oud, maar meer dan ooit toepasselijk.
Rudi Lavreysen