In Pelt woont een jonge pianist met een bijzonder verhaal.
Dylan Dubrulle bespeelt de piano met opvallend talent, maar zonder de klassieke weg van muziekschool en notenleer te volgen. Wat hij wél heeft: een scherp oog, een goed gehoor en vooral veel doorzettingsvermogen.
Dylan kwam al op jonge leeftijd in contact met de piano. “Ik was nog klein, maar vond het meteen leuk om erop te spelen.” En hoewel hij rond zijn achtste kort notenleer en basislessen piano volgde, was de drive kort daarna weg om die ‘klassieke weg’ te blijven volgen.
Vandaag speelt hij volledig zonder partituren.
Zijn manier van leren is allesbehalve klassiek. Dylan kijkt urenlang naar pianisten op YouTube en sociale media. Hij bestudeert hun handbewegingen, zet video’s in slow motion en probeert die visueel te kopiëren. “Ik kijk vooral naar de handen en probeer dat na te doen,” zegt hij. “En ik luister veel. Dan weet ik hoe het moet klinken, en probeer ik dat zelf te bereiken.”
Die aanpak vraagt geduld, zeker bij moeilijkere stukken. Toch schrikt hij daar niet voor terug. Integendeel: de uitdaging is net wat hem drijft. Zo werkt hij momenteel aan muziek van Frédéric Chopin, een van zijn favoriete componisten. “Die techniek en dat gevoel… dat maakt het zo boeiend om te spelen.”
Opvallend is ook dat Dylan alles uit het hoofd speelt. Geen partituren, geen notities: alles zit in zijn geheugen – of, zoals hij het zelf zegt, “in de vingers”. Hij kiest daarbij vaak de mooiste of moeilijkste passages uit langere stukken om zich op te focussen.
Toch sluit hij niet uit dat hij ooit opnieuw noten leert lezen. “Dat zou handig zijn, bijvoorbeeld om met anderen te spelen,” zegt hij. Een toekomst als professioneel muzikant ziet hij voorlopig niet meteen, maar de piano blijft wel een belangrijke passie.
Wat begon als spelen op gevoel, groeide zo uit tot een indrukwekkend staaltje muzikaal talent – puur op het gehoor en met een flinke dosis doorzettingsvermogen.