In de toonzaal van Keukens Goossens aan de Astridlaan loopt nog tot eind mei een uitgebreide tentoonstelling van kunstenares Malou Keunen. Wie haar werk bekijkt, merkt al snel: dit is geen kunst die je vluchtig passeert. Dit is werk dat vraagt om stil te staan, te kijken en te voelen. Achter de naam Malou schuilt Marie-Louise Keunen. De naam ontstond al in haar kindertijd. “Mijn mama noemde mij Marilou, dat werd Malou, en mijn zus bleef dat gebruiken. Zo is die naam eigenlijk blijven hangen.” Vandaag kent iedereen haar onder die naam.
Van kleins af aan kunstenaar
Creativiteit zat er al vroeg in, en niet alleen bij haar. “Het zit echt in de familie. Mijn zus, mijn neef, mijn nichten, mijn oom en tante… we zijn op een bepaalde manier allemaal artistiek aangelegd.” Toch verliep haar parcours niet zonder strijd. Ondanks die familiale achtergrond moest ze haar keuze voor kunst verdedigen. “Mijn ouders wilden zekerheid. Ik heb daar echt voor moeten vechten.”
Ze volgde haar opleiding Vrije Grafiek in Hasselt en studeerde verder in Antwerpen. Daarnaast bleef ze zich ontwikkelen via avondopleidingen schilderen en beeldhouwen. Haar loopbaan bracht haar uiteindelijk ook voor de klas: ze gaf jarenlang les in verschillende kunstopleidingen, onder meer in Genk, Hasselt en Antwerpen.
Een innerlijke drang om te creëren
Malou laat zich niet in één vakje duwen. “Tekenaar, schilder… ik doe eigenlijk van alles.” Die veelzijdigheid komt voort uit een diepe innerlijke nood om zich uit te drukken. “Het is een drang om via mijn werk in contact te komen of dingen te delen met mensen.”
Haar werk vertrekt altijd vanuit een achtergrond. Elk schilderij of tekening vertrekt vanuit een emotionele of mentale impuls. Soms gebruikt ze eigen foto’s als vertrekpunt, maar die worden nooit letterlijk weergegeven. “Ik interpreteer, vervorm, laat het evolueren tijdens het schilderen.”
Andere keren begint ze helemaal zonder plan. “Dan vertrek ik van vlekken en vormen. In reeksen beginnen er dan betekenissen te ontstaan. Ik herken figuren, interacties, en die plaats ik in een bredere maatschappelijke context.”
Psychische landschappen en gelaagde beelden
Op de tentoonstelling in Pelt hangen onder meer landschappen, maar ook die zijn allesbehalve vrijblijvend. “Het zijn psychische landschappen”, legt ze uit. “Ze komen uit herinneringen, uit gevoelens. Vaak zijn ze fictief.”
Een opvallend terugkerend thema is de tafel. “Vandaag komen mensen nog maar weinig samen. Terwijl dat zo belangrijk is: samen eten, praten, delen.” In haar werken rond de gedekte tafel vervagen figuren soms, duiken lichte accenten op in donkere composities. “Het gaat over verbondenheid, maar ook over afstand.”
Ook contrasten spelen een grote rol. Malou zoekt bewust naar dubbelheid: licht en donker, bescherming en kwetsbaarheid, schoonheid en dreiging. Een werk met dansende figuren oogt op het eerste gezicht speels, maar wie langer kijkt, ziet dat ze rond een leegte dansen. “Dat is voor mij typisch. Het gaat nooit alleen over wat je ziet.”
Vrijheid voor de toeschouwer
Malou wil haar publiek niet sturen naar één juiste interpretatie. Integendeel. “Ik geef geen oplossingen. Ik stel vragen.” Volgens haar heeft elke toeschouwer het recht om een eigen betekenis te geven aan een werk.
Dat leidt soms tot uiteenlopende reacties. “Mensen kijken vanuit hun eigen achtergrond. Dat is normaal.” Wie minder vertrouwd is met kunst, haakt soms af. Maar ook dat begrijpt ze. “Kunst is een taal. En een taal moet je leren.”
Toch gaat ze graag in dialoog. “Als iemand openstaat, geef ik met plezier wat uitleg. Vaak helpt dat om dichter bij het werk te komen.”
Altijd in beweging
Haar werk evolueert voortdurend, samen met haar als mens. Thema’s als tijdelijkheid, herinnering en maatschappelijke spanning sijpelen steeds vaker binnen. Tegelijk blijft ze zoeken naar balans tussen haar eigen artistieke vrijheid en de verwachtingen van een publiek.
“Dat is soms een strijd. Blijf ik volledig mezelf, of maak ik het toegankelijker door het realistischer te maken?” Die vraag blijft volgens haar open.
Een leven in kunst
Ook vandaag is Malou bijna dagelijks met kunst bezig. “Ik heb altijd een schetsboek bij. Op de trein, thuis… ideeën blijven komen.” Vaak werkt ze aan meerdere werken tegelijk. “Dat houdt het spannend.”
Sommige werken verkoopt ze, al blijft dat dubbel. “Als het bij iemand terechtkomt die het echt waardeert, dan is dat mooi. Maar je kan niet alles houden.”
Wat ze nooit doet, is een werk exact herhalen. “Elk werk is uniek. Je kan niet teruggaan naar hetzelfde moment.”
Een tentoonstelling die blijft nazinderen
De tentoonstelling bij Keukens Goossens toont die veelzijdigheid: van kleine, intieme werken tot grotere doeken, van figuratief tot abstract. Alles samen vormt het een rijk en gelaagd geheel.
Wie langsgaat, ontdekt geen kant-en-klare verhalen, maar een reeks beelden die uitnodigen tot reflectie.
Of zoals Malou het zelf zegt:
“Het mooiste is wanneer iemand blijft staan en zegt: dit doet iets met mij.”
Marc Faes