Op zondagochtend 3 mei 2026 waren er sowieso twee zekerheden en één onzekerheid. Zekerheid één: er was de afgelopen nacht weinig geslapen in Peltse bedden. Zekerheid twee: er stond een finale voor de Beker van Limburg M14 op het programma tussen DHCO 1 en Sporting Pelt in De Damburg in Bocholt. De onzekerheid die daar rechtstreeks mee samenhing: wie zou de gouden beker mee naar huis nemen?
De korte nacht was duidelijk af te lezen op de gezichten van de jongedames, zowel op als naast het veld. Bij het eerste fluitsignaal gutste de spanning bij Sporting meteen op het parket. Toch namen ze een sterke start tegen een verkrampt DHCO. De thuisploeg hield aanvankelijk gelijke tred op het scorebord, maar had het moeilijk om onder de druk uit te spelen. Dat vertaalde zich al snel in de cijfers: Sporting liep vlot uit tot 4-9. Door het hoge verdedigen op de backs kreeg de Sporting-pivot alle ruimte en draaide ze als in een speeltuin rond haar as. DHCO vond geen antwoord op het spel op de cirkel en kon het scorend vermogen niet afstoppen. Een logische 7-14 ruststand was het gevolg.
Tijdens de rust waarschuwden coaches Wim en Iris hun ploeg terecht: “DHCO kan én zal terugkomen door hun fysieke paraatheid. Jullie zullen moeten lopen, blijven lopen.” Die voorspelling bleek raak. De pivot werd beter vastgezet en DHCO gooide de stress van zich af. Met hun snedige spel kwamen ze terug tot 14-18 na tien minuten in de tweede helft. Sporting liet zich echter niet van de wijs brengen. De afstandsschoten vanop negen meter vielen opnieuw binnen en de rood-witten bleven gaan. Achterin stond bovendien een sterke doelvrouw die haar doel verdedigde als een oninneembare burcht. Er werd voor elke meter gevochten.
En toen weerklonk de eindzoemer. Even leek het alsof de talrijk opgekomen, in rood-wit uitgedoste Sporting-supporters uit een droom ontwaakten. Maar het was realiteit: 21-28 stond er op het bord. De M14 van Sporting Pelt wint de Beker van Limburg! De bank stormde het veld op en samen met supporters en coaches barstte een uitbundig feest los.
De medailles en de beker werden met trots in ontvangst genomen. Als kers op de taart volgde later nog een huldiging tijdens de terugwedstrijd van de kwartfinale in de Super Handball League van Heren 1 in De Bemvoort (Dommelhof was bezet door het Europees Muziekfestival voor de Jeugd).
Een dag om nooit te vergeten, een herinnering die nog lang zal nazinderen.
Tot slot een welgemeende dankjewel aan de talrijk opgekomen rood-witte supporters en iedereen die voor en achter de schermen meewerkte. En ook een dikke pluim voor Achilles Bocholt voor de puike organisatie. (Sven Spooren - Sporting Pelt)