Kent u Tommy nog? Ik heb het hier eerder al eens over hem gehad, maar het is al een tijdje geleden. Hij is ons ongewenste kind, onze bastaardzoon, onze illegale inwijkeling, die enkele jaren geleden van de overkant is komen aanwaaien.
We zijn nog steeds niet van hem af. Hoe langer het duurt, hoe moeilijker het wordt. Hij raakt met ons gezin verworteld en omarmt ons met al zijn liefdevolle kracht. Hij neemt wat hij nodig heeft en dat is op zich niet veel. We hebben er echt geen omkijken naar. Bij momenten vergeten we wel eens dat hij er is en daar kan hij zich goed in vinden. Daar maalt hij niet om. Hij vraagt niet om aandacht of erkenning, maar begint die wel meer en meer en bijzonder subtiel op te eisen.
Want hij groeit! Ongelooflijk snel. Als je denkt dat je eigen kinderen al groot zijn voordat je er erg in hebt, kijk dan maar eens naar Tommy. Die is groot en volwassen geworden tussen nu en de vorige keer dat ik over hem schreef, nu goed een jaar (hooguit twee jaar) geleden. Wie doet hem dat na?
Zucht, onze Tommy. Onze ongewenste indringer, waar we tegelijk ook fier op zijn. Hij is zo zelfstandig en zo snel groot geworden. Hij is me zelfs al voorbijgestoken. Hij zit boordevol energie, heeft een knap koppie en is een mooie krachtige slanke rank. Nog eens zucht.
Laatst trok hij mijn aandacht. Hij stond daar weer, even zwijgzaam als altijd, maar hij moest en zou me iets laten zien. Er hing iets aan een van zijn armpjes (onder kenners ook takjes of twijgjes genoemd). Hij toonde niet zonder trots zijn nieuwste creatie, zijn eerste kunstwerkje, zijn heel eigen bijdrage tot het leven. Ik was overweldigd, overdonderd en ook nog eens zwaar onder de indruk van dit prachtige exemplaar.
Nooit eerder heb ik er eentje gezien die zo mooi, groot, jeugdig groen was met een perfect uitgesneden hoedje er bovenop. Echt waar: deze eikel benaderde de perfectie. Tommy, onze toekomstige (letterlijk!) kast van een kerel, bewijst met deze eikel dat hij een volgende fase in zijn leven heeft bereikt. Hij is in staat om zijn eigen gezinnetje te stichten.
Maar dat hoeft echt niet in onze tuin, Tommy. Hopelijk begrijp je dat? Er zijn nog andere rechthebbenden, zoals onze rozenstruiken en rododendrons. En ja, zelfs onkruid heeft zijn rechten bij ons in de tuin, al spruit dat eerder voort uit tijdsgebrek dan een wel uitgedokterde jardinaire jurisdictie. Snap je, Tommy? Je zet alles en iedereen in de schaduw. Je denkt alleen maar aan jezelf. Daarmee maken we deze rare wereld niet beter, hé Tommy!
Dus, we moeten er ons bij neerleggen en bieden onze dierbare Tommy voor adoptie aan met volgende advertentie:
“jong, gd uitz eik zkt nw thuis. Eikels, gelieve zich te onthouden.”
Jan Verheyen