De laatste – en misschien wel de enige – keer dat ik zelf een totale zonsverduistering heb meegemaakt, stond ik tussen een massa volk op het Wenceslasplein in Praag. Veel mensen keken door een donker stuk glas dat ze voor de gelegenheid meegenomen hadden of droegen een héél donkere zonnebril. Het was ergens rond de middag op 11 augustus 1999 als ik het me goed herinner. Volop zomer dus. En toen ging het licht uit. Helemaal uit. En, om de een of andere mij nog steeds onduidelijke reden, begonnen de mensen te juichen. Eerst aarzelend en daarna met het hele beschikbare volume. Raar vond ik dat. Juichen voor een natuurverschijnsel!
Op woensdag 12 augustus van dit jaar kunnen we weer genieten van de pret. Om 20.13 uur die dag is de verduistering hier maximaal. De kernschaduw van de maan zal dan 91 % van de zon bedekken. En mensen zullen weer overal door een stuk zwartgeblakerd glas gespannen naar de hemel kijken. Misschien zullen ze juichen ook. En als ik het meemaak, zal ik dan weer verbaasd naar die mensen staan te kijken. Want 91 % is niet echt totaal, maar toch zullen de vogels in de war zijn en twijfelend hun nest opzoeken. En het licht zal uitgaan. Bijna helemaal uit.
Mijn lezers zijn onderhand gewend aan gekke gedachtesprongen die ik wel eens lijk te maken. Deze keer vond ik het zelf redelijk vreemd. Want weet je waaraan ik moest denken toen ik dat bericht over de eclips las? Aan het sprookje van Klein Duimpje met de zevenmijlslaarzen! Rijm het maar eens samen! Er is immers licht dat letterlijk uitgaat, maar ook figuurlijk kunnen ze je lamp ineens uitknippen. Ik poog me nader te verklaren.
Ken je de inhoud van dat sprookje nog? Het is van Charles Perrault en werd gepubliceerd in 1697, een tijd waarin kinderen nog tegen een stootje konden. Ik vertel het even zo bondig mogelijk. Want nu ouders zelfs veroordeeld worden omdat ze hun opstandige zoon of puberende dochter met de beste opvoedkundige bedoelingen een pedagogische tik gaven, worden dergelijke ‘hardvochtige verhalen’ binnenkort ook bij wet verboden. Het ging zo: Klein Duimpje was een van de zeven kinderen van een houthakker en zijn vrouw. Die waren zo arm dat ze geen eten konden kopen en ze brachten hun kroost dan maar naar een bos waar ze ze achterlieten. Maar die kleine rakker wist een slapende reus te vinden van wie hij de laarzen pikte. Daarmee kon je ongelofelijk grote afstanden afleggen. Uiteindelijk kwam het door die laarzen dat het gezin nooit meer armoede kende. Hoe dan? Ja, lees het zelf eens ergens zeg!
-
En nu ik toch bezig ben. Herinner je je Hans en Grietje nog? En de heks die elke dag door de tralies van hun kooi aan hun vingers kwam voelen of ze al vet genoeg waren om op te vreten?---
Waar ik naartoe wil? In de krant van vandaag viel mijn oog – nee, weest gerust, het viel niet echt, dit is geen sprookje meer – op het bericht dat een Frans koppel zijn kinderen geblinddoekt heeft achtergelaten op een verlaten zandweg ergens in Portugal.
En figuurlijk ging toen mijn licht uit. Helemaal uit.
Chel Driesen