Ik schrijf niet snel commentaarstukken maar soms moet me echt iets van het hart. Zo ook vandaag. Ik ben geen fan van missverkiezingen maar afgelopen weekend kreeg ik wel spontaan de glimlach op de lippen bij het zien van die mooie nieuwe miss België. Angeline Flor Pua poseert trots voor de camera's en dan wordt haar kroontje plots overschaduwd door domme racistische reacties en jammer genoeg heeft de hele Vlaamse pers het niet over Angela maar over die flauwe Facebook- en Twitterberichten. De mensen die dit soort reacties schrijven zijn dom, achterlijk en leven in een Vlaanderen anno 1950 en zijn wereldvreemd. Ik ben opgegroeid in Beringen en heb me nooit vragen gesteld over namen als Di Maggio, Koçak, Gualsaqui, Rodriguez of Xouplakis. Ja, de Italianen waren op de kermis soms kop van jut maar wij bleekscheten evenzeer. Ik wil niet beweren dat er geen migratieproblemen zijn maar het is belangrijk dat we elkaar leren kennen, dat we met elkaar leven en niet naast elkaar. En integratie moet ook van twee kanten komen. Ik heb het geluk gehad om veel te kunnen reizen, heb jarenlang gewerkt in de reissector en heb meer dan 50 landen en 300 steden bezocht. Andere mensen leren kennen, andere culturen ontmoeten, het is zo verrijkend. Er is haast niets mooier dan op een strand samen te chillen met mensen uit alle werelddelen. Ik werkte zelf een jaar in Cyprus en mijn collega's op kantoor kwamen uit Irak, Engeland, Australië, Canada, Duitsland en Nederland. We dronken samen Heineken, droomden van een betere wereld en maakten samen plezier. Het was de mooiste periode van mijn leven. We betalen veel geld om aan de andere kant cultuur op te snuiven maar als andere mensen hier een beter leven proberen te zoeken, is het plots een ander verhaal. En als je veel reist, weet je dat het aan de andere kant niet allemaal rozengeur en maneschijn is. Mocht mijn wieg in Senegal, Palestina, Congo of in de Filipijnen hebben gestaan, de kans was groot geweest dat ik mijn geluk elders was gaan zoeken. Net zoals onze voorouders gedaan hebben in de VS of Canada. Mensen zoeken plekken op de wereld waar het beter leven, waar het goed is en de meeste mensen gaan daar keihard werken om voor hun kinderen een beter leven te zoeken. Net zoals mijn ouders keihard gewerkt hebben om mij te kunnen laten studeren. Want als ieder kind, waar ook ter wereld kan of mag studeren dan wordt de wereld een heel stuk beter. (Hans Put)