In Marcinelle is gisteren de grootste mijnramp uit de Belgische
geschiedenis herdacht. Het is 70 jaar geleden dat het noodlot in de mijn
van Bois du Cazier toesloeg. 262 mijnwerkers lieten er het leven, Waalse,
Vlaamse, Italiaanse en van andere nationaliteiten. Met 136 Italianen is die gemeenschap het hardst getroffen.
De herdenking wordt dan ook vanuit Italië en de Italiaanse gemeenschap in ons land druk bijgewoond. En uiteraard ook vanuit Limburg.
Zo was er dit jaar een extra grote delegatie vanuit de Limburgse Italiaanse gemeenschap omdat zij 80 jaar Italiaanse migratie herdenken. Verschillende verenigingen zijn jaarlijks aanwezig zoals onder andere de Vrienden van het Mijnstreekmuseum Beringen, vzw Mijnverleden Genk, ACLI Limburg en AIF Genk. Zij legden bloemen neer aan het monument op de voormalige mijnsite of op het kerkhof. Ook Dominique Aerts van de Paalse Mijnwerkers-Brancardiers was aanwezig, net als veel andere individuele ex-mijnwerkers.
De indrukwekkende herdenking begon om 8u10, het uur van de ramp in 1956, met het afroepen van al de namen van de slachtoffers. Na een bezinning en de officiële toespraken volgde een bloemenhulde. Die duurde maar liefst 1 uur, een honderdtal kransen of tuilen werden neergelegd aan het marmeren monument op de mijnsite. Tot slot waren er nog herdenkingen op het kerkhof, aan het monument voor de Italiaanse slachtoffers en aan het grote grafmonument waar de slachtoffers begraven liggen.
Urbano Ciacci, de mijnwerker die ontsnapte aan de ramp omdat hij na zijn huwelijk in Italië enkele dagen later terugkeerde naar België, werd druk omring. Hij is nu 91 en hielp bij de bloemenhulde. Hij moest ook op de foto met heel veel mensen, waaronder Dominique Aerts uit Paal.
Via deze link kan je ook nog een reportage van panorama uit 1976 bekijken.