Naar jaarlijkse gewoonte hield de werkgroep ‘Rouwende Mensen Nabij’ van Koersel, in de periode van Allerheiligen een voordracht over  verlies en rouw. Iedereen die te maken had met een overlijden of ander verlies was welkom. Na een korte gebedsviering in de parochiekerk, hield rouwconsulent Lies Scaut voor een goed gevulde zaal een serene voordracht.
Lies heeft samen met haar man Erik Desoir de mensen begeleid bij de rampen van Pukkelpop en de busramp in Sierre (Zwitserland). Met een hele mooie zin van haar begon ze haar lezing.
“Je beslist zelf hoe dood iemand is, in je hart kan iemand verder leven. Wat je ogen niet meer kunnen zien en wat je handen niet meer kunnen vasthouden dat kun je wel altijd in je hart blijven voelen .Je kan niet praten met iemand die er niet meer is. Je kan niet luisteren naar iemand die er niet meer is. Maar je kan nog houden van iemand die er niet meer is. Je moet de overledene levend houden, want bij elk afscheid wordt een herinnering geboren".
Verder lichte ze toe dat de tijd geen wonden heelt, de tijd leert je leven met verdriet en wachten tot je weer schoonheid ziet. "Ween en heb verdriet ,schaam je daar voor niet, maar vergeet hen niet", besloot Lies.
Na een koffiepauze, waar druk met mekaar werd gepraat, kwam er nog een passende presentatie waar het leven werd vergeleken met een treinreis. (Jean Beerten)