Lernout & Hauspie overleefden het als vernieuwers niet maar zij hadden met hun spraaktechnologie wel één van de sleutels van de toekomst in handen. Toekomst? Het is al lang het heden. Ik kwam vandaag in de ban van nieuwe toepassingen. Een pratend alarmsysteem in je woning was er één van. Hilarisch is dat. Er zijn twee mogelijkheden. Het moet niet altijd een inbreker zijn waarmee het alarmsysteem praat. Voor de afwisseling mogen het toch ook de bewoners zijn die een praatje maken met hun elektronische veiligheidsagent. Ik tracht me in te beelden wat de stem van het alarm zoal te vertellen heeft als iemand met slechte bedoelingen het huis betreedt. Wordt de inbreker vriendelijk ontvangen of wordt hij meteen op zijn plichten gewezen en verzocht het pand te verlaten? Kan de dief zich verdedigen en argumenten aanhalen waarom hij op zoek is naar een extra inkomen. Hij kan in schuldbemiddeling zitten, in een dure scheiding verwikkeld zijn of gewoon uit een slecht milieu komen. Zal de pratende beveiliger daar begrip kunnen voor opbrengen? Het kunnen leuke conversaties worden en zeker als de dief met lege handen en veel spijt van zijn daad het huis verlaat. Het pratende alarm kan ook best interessant zijn voor een alleenstaande. Nu kom je thuis in een leeg huis en kan je enkel tegen je zelf praten. Het is toch een beetje fijner als je een praatje kan maken met de onzichtbare persoon die ingebouwd zit in je alarm. Je babbelt over de voorbije werkdag, het alarm heeft zijn job ook gedaan, over koetjes en kalfjes en de actualiteit. Of je gooit er een mopje tussendoor. Er is nog een groot voordeel aan een pratend alarm. Als het te bazig of irritant wordt , kan je het gewoon uitschakelen. Gedaan met praten. Probeer dat maar eens met een medebewoner. Wat mij ook een gezellige toepassing van spraaktechnologie lijkt is een GPS waarmee je kan praten. Er bestaat nu al een systeem dat je kan opstarten door je bestemming aan de GPS te vertellen. Vanaf dan is het op het vlak van praten éénrichtingsverkeer want eens de auto rijdt kan je niets meer terug zeggen. Een gesprek is niet mogelijk. Het zou toch wonderbaarlijk zijn als dat wel kon. Op lange eenzame ritten heb je dan tenminste een gesprekspartner met wie je kan babbelen als het je uit komt. Kan ook de onaangename tijd wat verdrijven als je in de file kostbare tijd zit te verliezen. Je kan alles vertellen aan de GPS. Je beschrijft het landschap waar je door rijdt of praat over de neuspeuterende bestuurder die naast je stil staat. Het zou mij verbazen als dit GPS-systeem nog niet bestond. De computertechnologie snelt als een onhoudbare TGV door ons leven. Wat vandaag nieuw is, is morgen al verleden. Dromen en fantaseren over elektronische innovaties kan nog nauwelijks want als je aan iets denkt blijkt het al te bestaan al is het in een experimenteel stadium. (Martin Vanierschot)