We geven nog graag dit fragment mee uit het boek over de Tweede Wereldoorlog in Paal: "Trees Rubens is een gewone Paalse moeder. Haar zoon is ondergedoken omdat hij weigert te gaan werken in Duitsland. Op de laatste dag van de oorlog nemen Duitse soldaten haar mee als gijzelaar. Tot in mei 1945 wordt ze opgesloten in het concentratiekamp van Ravensbrück, maar ze overleeft de oorlog. Bij haar terugkeer wordt een groot familiefeest gegeven. José Rubens is erbij als 12-jarige en ze herinnert zich hoe plezant het die dag was. Ze kent nog goed het feestmenu: Op de tafels stonden grote schotels, mooi versierd met op elke schotel een witte roos en wat groen, vol met… boterhammen. Wij kinderen mochten… onze buik vol eten! Dat was een echt feest. Ook na de oorlog was er nog voedselschaarste".