De pastorie van Reppel kent een lange en boeiende geschiedenis die teruggaat tot de late middeleeuwen. Oorspronkelijk was ze afhankelijk van de abdij van Echternach. Vanaf omstreeks 1600 werden de pastoors geleverd door religieuzen van de abdij van Postel, vermoedelijk afkomstig uit het refugiehuis van die abdij in Bree, dat in de eerste helft van de 17de eeuw uitgroeide tot een klein klooster.
De pastorie wordt voor het eerst vermeld in 1726 en is ingeplant op een rechthoekig, omgracht en deels ommuurd perceel. De toegang lag aan de oostzijde via een poortgebouw, waar zich oorspronkelijk een ophaalbrug bevond. Mogelijk fungeerde het geheel als de schans van Reppel, of werd de pastorie gebouwd op de resten van een oudere verdedigingsstructuur uit het einde van de 16de eeuw, zoals ook in Kaulille het geval was.
Op de Ferrariskaart (1771-1777) is het complex duidelijk te herkennen: binnen de omgrachting lagen twee tegenover elkaar geplaatste L-vormige vleugels. Vandaag bleef enkel de westelijke vleugel bewaard. Ten zuiden bevond zich de moestuin, ten westen de boomgaard en ook ten oosten – buiten de gracht – lag een boomgaard. In de Atlas van de Buurtwegen (1845) is de oostelijke vleugel al verdwenen, al staat het poortgebouw nog vermeld.
Van de overblijvende L-vormige vleugel is enkel het noordelijke deel, een dienstgebouw, oorspronkelijk. De huidige pastorie zelf kreeg haar uitzicht in het eerste kwart van de 20ste eeuw, al gaat de kern terug tot de tweede helft van de 17de of het begin van de 18de eeuw. Het gaat om een gecementeerd bakstenen gebouw van drie traveeën en één bouwlaag, onder een steil zadeldak. Opvallend zijn de smeedijzeren muurankers en de zonnewijzer in de rechtertravee.
Ook het poortgebouw vormt een waardevol historisch element. Deze bakstenen constructie uit de tweede helft van de 18de eeuw heeft een korfboogpoort, geflankeerd door pilasters en afgedekt met een mansardedak in leien. Aan de erfzijde bevindt zich een duifhuis. De poort wordt geflankeerd door twee lagere bijgebouwtjes met typische aandaken en vlechtingen, die het geheel een uitgesproken landelijk en historisch karakter geven.
Samen vormt de pastorie een tastbare herinnering aan het religieuze, agrarische en zelfs verdedigende verleden van Bocholt. (bron: Inventaris Onroerend Erfgoed)