“Dag Jacky”, zei ik. “Long time no see.” Nu weet ik – ik ben nu eenmaal leraar Engels geweest – dat dit laatste pidgin-Engels is, maar de Engelsen zelf gebruiken het als informele begroeting, wanneer ze iemand na lange tijd weer ontmoeten.
Woensdag 21 oktober was het en de tachtigjarigen van Lille hielden een reünie in Café De Klok in die gemeente. Als partner van een van de feestvierders mocht ik daar ook bij zijn. En gôh, ik vond dat de meesten er verdomd oud uitzagen. Zeer waarschijnlijk hebben ze datzelfde over mij gedacht. Maar elementaire beleefdheid belet je dan om dat ook te zeggen. Je zoekt alternatieven om de begroeting acceptabel tot een goed einde te brengen. “Wat zie je er goed uit” is een van de mogelijke varianten. Ook al meen je er niks van.
De vraag “Hoe gaat het ermee?” is ook toelaatbaar, maar toch al iets riskanter. Als je tachtig bent, is de mogelijkheid immers groot dat er hier en daar wel wat schort. Je houdt het niet voor mogelijk wat voor diagnoses je dan te horen krijgt. Van diverse soorten spier- en gewrichtspijn over velerlei protheses en wisselstukken. Vooral knieën en heupen scoren daarbij hoog. Maar ook prostaat-, baarmoeder- en borstklachten staan prominent in de top tien.
Allerhande soorten rheuma zitten er ook bij. “En dan zeggen ze, dat alleen grote drinkers die klachten krijgen”, zegt Hubert. “Maar ik drink verdomme bijna nooit iets! Ja, een glas cava bij een gelegenheid als deze of op het trouwfeest van een van de kleinkinderen.”
“Ik denk dat je het over jicht hebt”, zegt Jos. “Dàt krijg je van overmatig drankgebruik. Drankmisbruik, zeg maar. De mensen noemen het ook wel eens ‘het pootje’. Verrekt pijnlijk is het, dat kan ik je wel vertellen. Mijn broer heeft er jaren van afgezien.”
Jos is vrijwilliger bij ‘Het Rode Kruis’, heeft daar verscheidene cursussen gevolgd en spreekt met de autoriteit van een arts met jaren ervaring. Als Jos spreekt, dan luister je.
Aan de tafel naast de onze staan alleen maar vrouwen. Daar gaat het over de buitenbaarmoederlijke zwangerschap van een dochter, de slapeloosheid van een van de mannen voor hij stierf en het onbegrip van een andere voor de ‘vapeurkes’ van zijn vrouw sinds haar menopauze.
Als het tijd wordt om plaats te nemen, zoek ik naar Wim, een jaargenoot die ook met zijn vrouw is mogen meekomen. Misschien kan ik het met hem over voetbal, politiek of andere onzin hebben. Een serieus gesprek hebben, bedoel ik.
Ha, daar staat hij en de stoel naast hem lijkt nog vrij. “Ha die Wim!” “Hallo Chel”, zegt hij. “Wat zie ik? Jij hinkt precies een beetje. Iets met je linkerknie? Ik ook, jong!”
Tja, je ontsnapt er niet aan en het is vechten tegen de bierkaai.
Chel Driesen