Dit jaar viert de Europese Volkspartij (EVP) haar vijftigjarig bestaan. Wat vandaag de grootste politieke familie van Europa is, ontstond in 1976 als politieke koepel van christendemocratische partijen uit verschillende lidstaten. Voor Wouter Beke is het een belangrijke mijlpaal. “Als Belgische christendemocraten hebben we steeds een essentiële rol gespeeld in de uitbouw van de Europese Unie”, zegt Wouter Beke, hoofd van de Belgische EVP-delegatie in het Europees parlement.
De EVP bouwde voort op een samenwerking die al sinds de jaren 1950 bestond tussen christendemocratische fracties in het (toen nog niet rechtstreeks verkozen) Europees Parlement. Van bij het begin speelde België, en in het bijzonder de Christelijke Volkspartij (CVP), de voorloper van CD&V, een sleutelrol in die ontwikkeling.
De EVP was immers niet zomaar een Europese partijstructuur. Ze groeide uit het politieke gedachtegoed dat ook aan de basis lag van de Europese integratie zelf. Veel van de “grondleggers van Europa”, zoals Robert Schuman, Konrad Adenauer en Alcide De Gasperi, kwamen uit de christendemocratische traditie. Voor hen was Europese samenwerking een manier om vrede te garanderen na de Tweede Wereldoorlog en om democratie, solidariteit en een sociale markteconomie te beschermen. De EVP werd later het politieke netwerk waarin deze visie op Europa institutioneel werd georganiseerd.
Belgische pioniers: Tindemans en Martens De rol van België in de geschiedenis van de EVP kan moeilijk overschat worden. Twee Belgische christendemocraten stonden mee aan de wieg van de partij: Leo Tindemans en Wilfried Martens. Zij wilden het idee van l’Europe des patries van Charles de Gaulle doorbreken. Door er een L’Europe des partis van te maken zou het politieke debat voortaan via ideologische in plaats van nationale krijtlijnen verlopen.
Leo Tindemans werd in 1976 de eerste voorzitter van de Europese Volkspartij. Als Belgisch premier en overtuigde Europeaan speelde hij een centrale rol in het uitbouwen van de partijstructuur van de Europese christendemocraten. Onder zijn leiding groeide de EVP uit van een losse samenwerking tot een echte transnationale politieke partij die nationale partijen rond een gemeenschappelijke visie op Europese integratie samenbracht.
In de jaren 1990 kreeg de partij een nieuwe impuls onder Wilfried Martens. Als voormalig Belgisch premier en EVP-voorzitter van 1990 tot 2013 leidde hij de partij gedurende meer dan twee decennia. Martens maakte van de EVP een brede centrumrechtse politieke familie en breidde ze uit met partijen uit Midden- en Oost-Europa na de val van de Berlijnse Muur. In verschillende voormalige Oost-Europese landen hielp Martens mee nieuwe politieke partijen op te richten en ze onder de Europese paraplu van de EVP onder te brengen. Tot dan toe hadden deze landen immers enkel de communistische partij gekend. Onder zijn voorzitterschap groeide de EVP uit tot de dominante politieke kracht in het Europees Parlement en tot een centrale speler in de Europese politiek.
Reactie Wouter Beke
“Als Belgische christendemocraten hebben we steeds een essentiële rol gespeeld in de uitbouw van de Europese Unie”, zegt Wouter Beke, hoofd van de Belgische EVP-delegatie in het Europees Parlement.
“Europa is gebouwd door politici die geloofden in samenwerking en verantwoordelijkheid.
“Die traditie van verantwoordelijkheid loopt van Leo Tindemans en Wilfried Martens over Jean-Luc Dehaene en Herman Van Rompuy tot vandaag. We staan opnieuw voor grote uitdagingen: geopolitieke spanningen, economische onzekerheid, migratie en de klimaattransitie. Vanuit het politieke centrum moeten we blijven werken aan realistische oplossingen die mensen houvast geven, hen beschermen en tegelijk het Europese project verder versterken.”
Deze avond wordt het 50-jarig bestaan wordt deze avond in Brussel gevierd. (foto Europees Parlement)