Dit is het verhaal van Mohammad. Geboren: 1 april 1980. Afkomstig uit: Syrië,  Ghouta, 20 km van Damascus. Beroep: schilder, pleisterwerken en decoratie. Hobby’s: koffie of thee drinken met vrienden, Arabische muziek luisteren, in de natuur zijn.
"Voor de oorlog was ik blij met mijn leven. Ik woonde samen met mijn vader, moeder, twee zussen en vier broers. Ik ben de middelste zoon. Ik werkte als schilder en verdiende er mijn geld mee. Zo kon ik meehelpen in het onderhoud van mijn familie. Het dorp waar ik woon ligt in de natuur, een mooie groene omgeving. Het is er prachtig. De inwoners van Damascus komen er in de vakantie naartoe, sommigen hebben er een buitenverblijf.
Drie jaar geleden vertrok ik uit Syrië naar Soedan. Ik nam afscheid van mijn familie en vertrok gewoon. Ik had geen keuze, ik verloor mijn werk, kon mijn familie niet meer helpen en ik had geen toekomst meer in Syrië door de oorlog. Ik heb geluk gehad dat ik ben kunnen vluchten. Kort na mijn vertrek, werd Damascus afgesloten. Mensen kunnen er niet meer binnen of buiten, de weg is afgesloten.
Ik woonde eerst anderhalf jaar in Soedan, daarna ongeveer een jaar in Algerije, vervolgens een paar maanden in een vluchtelingenkamp in Marokko. In het kamp ontmoette ik verschillende Arabische mensen op de vlucht. Ik wilde eerst naar Duitsland. Maar ik hoorde van de anderen dat ik in Duitsland één of twee jaar zou moeten wachten om te mogen werken. Ik wil zo snel mogelijk aan het werk, dus koos ik voor België.
Het is erg moeilijk om zonder mijn familie te leven. Ik mis hen. We hebben weinig contact, thuis hebben ze amper internet. Met één van mijn broers heb ik nog contact via WhatsApp. 
Sinds 19 januari ben ik in België. Ik voel me hier veilig, rustig. De Belgen zijn heel vriendelijk. De natuur is hier ook erg mooi. Ik woon samen met zeven mannen in een huisje op het Parelstrand. Het is niet altijd even makkelijk om samen te wonen. We komen allemaal uit verschillende landen, Syrië, Palestina en Afghanistan. Allen dus met een verschillende achtergrond en cultuur. We spreken ook een verschillende taal, dus we kunnen elkaar niet allemaal verstaan. Als het regent, is het lastig, want dan zitten we continu in het huisje.
Mijn mooiste herinnering is al een hele tijd geleden. Ik was nog klein en we gingen met de hele familie - alle broers, zussen, neven, nichten, tantes en nonkels! -  naar de bossen. Onder de fruitbomen zaten we dan samen te zingen, te eten, te praten. Dat was zo gezellig.
Mijn droom is nu om in België te kunnen blijven, stabiliteit te vinden. Ik wil graag trouwen en gaan werken. Zodra ik een job heb, wil ik geld sturen naar mijn familie. Als er vrede komt in Syrië, wil ik mijn familie kunnen bezoeken en opnieuw die mooie momenten beleven met hen, samen in de natuur, vrij..." (Foto ©MarieBouly Photography)