Dit is het verhaal van Samira. Geboren op 1 juli 1956. Afkomstig uit Sulaymaniyah, Irak. Opleiding/beroep: opgeleid als technisch ingenieur, werkte als lerares Engels en ICT. Hobby's: volleybal, tafeltennis, computers.
“Ik ben moeder van drie dochters (29, 25 en 17 jaar) en drie zonen (34, 26 en 24 jaar). Hier in het Parelstrand ben ik alleen met mijn 17-jarige dochter. Tot 2008 woonde ik samen met mijn man en kinderen in Bagdad. Mijn man en ik werkten als ingenieurs. We stelden het wel, ons leven was goed.
"In Bagdad wonen vooral Soennieten, net als wij. Toen de Sjiieten aan de macht kwamen, liepen de gemoederen tussen Soennieten en Sjiieten hoog op. Als Soennieten hadden we veel problemen, we werden bedreigd en uiteindelijk is mijn man ontvoerd. In ruil voor zijn vrijlating eisten ze een grote som geld. Toen mijn man terugkeerde, was hij niet meer dezelfde. Hij was heel ziek en voor onze veiligheid keerden we terug naar Sulaymaniyah, ons geboortedorp. Binnen het jaar is mijn man gestorven…
"Eind 2014 kwam IS naar Sulaymaniyah. Ze vernielden er alles. Ons huis is compleet kapot, we zijn alles kwijt. Noodgedwongen zijn we in een kamp van het Rode Kruis gaan wonen. Er woonden ontzettend veel mensen en het was er zo koud. Het was een onmenselijke situatie, soms kregen we dagen geen eten. Het Rode Kruis had niet voldoende middelen om zoveel mensen op te vangen. In het kamp gaf ik Engelse lessen aan de kindjes. Zo konden ze alles even vergeten, net als ik.
"De situatie bleef uitzichtloos, dus besloten mijn drie zonen en mijn jongste dochter om naar Turkije te vluchten. Mijn twee andere dochters zijn getrouwd; hun mannen zorgen voor hen. Via-via geraakten we weg met het vliegtuig. In Turkije wilden we werk vinden en een nieuw leven opbouwen. We verbleven bij een Irakese familie, zij hielpen ons. Maar het was moeilijk en we vonden geen werk. Om geld te verdienen, zodat we verder konden vluchten, zijn mijn jongens teruggekeerd naar Irak. Het was zo moeilijk om mijn zonen alleen te laten teruggaan… Maar voor de veiligheid van mijn dochter kon ik niet mee. We hebben er geen huis, we hebben er niets meer, het was te riskant. Mijn zonen konden in Irak bij vrienden van hen logeren. Mijn dochter en ik zouden wachten in Turkije tot de jongens genoeg geld verdiend hadden. Ze zouden dan terug naar ons komen, zodat we samen verder konden vluchten. Maar het liep helemaal anders. Vlak na hun terugkeer kreeg ik bericht dat één van mijn zonen vermoord werd, gewoon omdat hij Soenniet is. Op 1 februari zou hij 26 jaar geworden zijn… (weent)
"Na de moord op mijn zoon zegden mijn andere zonen dat we niet moesten wachten in Turkije. Ze raadden ons aan om alvast verder te vluchten… Ik wist dat veel families naar België vertrokken voor de veiligheid en stabiliteit. Ik was zo terneergeslagen door de dood van mijn zoon, dat ik niet meer kon nadenken. Ik wist niet meer wat te doen. Een man regelde alles voor ons – ik voerde het gewoon uit, op automatische piloot. We vertrokken met het vliegtuig naar België.
"Op vrijdagavond 8 januari kwamen we aan in Brussel. De man had geregeld dat we twee dagen bij een Turkse familie konden logeren. Ik kende de familie niet, ik was bang. We moesten er een weekend verblijven, omdat het Commissariaat-generaal voor de vluchtelingen gesloten was. Op maandag ging ik naar het Commissariaat. We werden naar het Parelstrand gestuurd. Ik ben blij dat we hier kunnen wonen. Er zijn geen bommen, we zijn veilig. Het is hier stabiel en we hebben elke dag eten. Mijn dochter heeft het heel moeilijk om de dood van haar broer te verwerken, maar nu gaat het al wat beter met haar. Ze gaat naar school, leert Nederlands en heeft ondertussen al wat vrienden gemaakt. Later wil ze graag met computers werken, net als ik.
"Ik probeer op het Parelstrand zoveel mogelijk mensen te helpen. Ik wil één grote familie vormen. De mensen hier kennen me allemaal en ik geef lessen aan kinderen en volwassenen. Zelf volg ik Nederlandse lessen. Ik lees nu ook al Nederlandstalige boekjes (toont TV Familie) met een woordenboek erlangs. Ik wil zo snel mogelijk leren over de Belgische cultuur en me eraan aanpassen. Weet dat wij goede mensen zijn. We willen hier geen problemen, we willen gewoon veilig zijn.
"Mijn dochters zijn veilig in Irak, met hen heb ik nog contact gehad. Mijn zonen verhuizen continu om ook in veiligheid te zijn. Ik ben trouwens ondertussen oma van zes kleinkinderen! (Fier) Onlangs zei één van mijn kleinzonen aan de telefoon: ‘Oma, ik wil zo graag naar jou komen, maar het kan nog even niet…’. Mijn grootste wens is hier een eigen huis te vinden en er samen met mijn zonen te wonen. Ik kan niet zonder hen, dus laat hen veilig hier geraken. Insjallah!”
(Foto © MarieBouly Photography)