Florence and The Machine (foto): het was weeral 10 jaar geleden dat ik ze aan het werk zag, dus keek ik echt uit naar dit concert. Ze startte meteen met een kanjer want zo mag je “Everybody Scream” wel noemen, compleet met de danseressen (en backing vocals). Geen tijd om te pauzeren want dan kwam er een wervelwind van straffe, opzwepende songs zoals onder meer “Shake it Out”, Rabbit Heart” en “You Got The Love”. Het publiek beantwoordde haar aanmoedigingen uitbundig.
Af en toe kregen we een emotionele en eerder frêle Florence te zien met als hoogtepunt het fysiek contact met het publiek en de ontroerende omarming van een (wenende) fan. En wat was ik blij dat “Dogs Days Are Over” op de setlist stond. Het deed me denken aan het eerste concert dat ik van haar zag in 2010. Voor mij zonder twijfel het beste van PKP 2026.
Belgisch (vrouwen)talent:
Vrijdag was het de beurt aan Maria Iskariot met een harde set op de Backyard. Voor mij een aangename eerste kennismaking met deze groep. Ruige muziek met een schreeuwende boodschap!
Zaterdag mocht Kids With Buns de mainstage openen. En opnieuw knap werk van Marie en Amber en hun band. Bij de enkele nieuwe nummers bleef vooral “Best Friend” het best hangen. Hun laatste song eindigen ze steeds tussen het publiek. Mooi.
Zondagmiddag startte met twee andere Belgische bands: eerst het hardere werk van Ila met ook heel wat nieuwe songs waaronder het sterke “Sorry”. Zoals steeds eindigde de band met “Leave me Dry”.
Dan snel naar de Marquee voor Bluai met ook nieuwe nummers onder de arm. Ze stonden knus samen op het iets uitgebreide podium van de drummer. Wat een stem heeft Catherine Smet!? Ik genoot van het uitgesponnen “My Kinda Woman” en “Sober”.
Deze drie bands moesten zeker niet onder doen voor Wet Leg die me deze keer niet konden overtuigen.
Verder waren er goede concerten van Royal Blood en Turnstile. Bij deze laatste band heb ik wel wat afgezien tussen de enthousiaste fans die compleet uit de bol gingen bij deze uitermate stevige rock. ISE moest in laatste instantie een zieke Violet Grohl (dochter van Dave Grohl) vervangen. En dat deed de band met volle inzet. Ik was geen fan van het album van Ise maar live waren ze heel goed.
Ook erg genoten van Charlotte Adigery en Bolis Pupil in een kolkende Wave-tent en later hetzelfde bij Purple Disco Machine. Het moeten niet altijd gitaren in de hoofdrol zijn.
Mijn afsluiter was toch weer het eerder rustige gitaarwerk van Kurt Vile. (Jean Bartels)