Yard Act met “You’re Gonna Need A Little Music” Deze band uit Leeds leerde ik voor het eerst echt kennen op Werchter dit jaar en het was een aangename kennismaking.
Als je zoals ik houd van o.a. Fontaines D.C, Idles en Parquet Courts dan kan je ook warm worden van de muziek van Yard Act. Dit is het derde album van de band en de titel geeft aan waar deze mannen voor staan. Dansbare en wispelturige songs, soms gezongen, soms half gesproken, maar er zit vuur en melodie in. Postpunk en Indie-rock op zijn best!
Bij de titelsong “You’re Gonna Need A Little Music” kan je moeilijk blijven stilzitten en ook live was dit onlangs het belangrijkste nummer en thema van het concert.
Het middenstuk van dit album is om je vingers af te likken. Luister maar naar “Fiction”, “Cherophobe Rock” en “Thrill Of The Chase”. Heel goed!
Jack White met “Frozen Carlotte”
Jack White is mijn favoriete artiest aller tijden! Alles wat hij doet vind ik fantastisch. Of hij dat nu doet/deed bij The White Stripes, The Dead Weather, The Raconteurs of solo, het blijft me om het even. Samen goed voor 19 albums en ik ken ze allemaal..
Nochtans dacht ik bij de eerste beluisteringen van dit nieuwe album: ik moet iets negatief over deze man gaan schrijven! Er staan inderdaad songs op die wat teveel in herhaling vallen en waarbij de hevige, scherpe en korte gitaarsolo’s wat te veel op elkaar lijken.
Maar na een tijdje ontdek je een aantal mooie songs. In de eerste song “G.O.D. and The Broken Ribs” begint hij te filosoferen met zijn liefje Charlotte. Hij vraagt zich af waar hij vandaan komt en waar hij naartoe moet en besluit: laten we het scheppingsverhaal opnieuw beginnen met één man en één vrouw. Het is verder rocken geblazen in “You’ll Never Fix Me” en “Nobody Knows”. Afsluiter “Neighbors Blues” is prachtig … bluesnummer.
Redelijk goeie (groei)plaat, geen echte hits en volgende keer hopelijk iets meer afwisseling en originaliteit. (Jean Bartels)