Het goede weer maar vooral een heel sterke affiche zorgden ervoor dat Suikerrock uitverkocht was op zaterdag. Ik pikte er vijf concerten uit en die waren allemaal meer dan goed.
Sylvie Kreusch begon erg rustig met het mooie, ingetogen ‘Daddy’s Selling Wine in a Burning House’ om vanaf dan het plein wakker te schudden met haar gekende show: zingend- soms schreeuwend, dansend en opzwepend. Twee mannen zorgden voor uitstekende percussie en de dames aan de basgitaar, synthesizer en piano schitterden ook als backing vocals. Intussen heeft de groep genoeg sterke songs om te overtuigen, maar het publiek bleef iets te rustig.
Arsenal was weer helemaal in vorm en bracht in een uitgebalanceerd concert hun grootste hits. Ik wordt altijd blij als ik ze bezig zie. Hun enthousiasme sloeg wel duidelijk over op het publiek, maar dat had ook veel te maken met het uitstekende contact dat de band met de fans maakte. Zanger John Roan kreeg voortdurend vocale steun van de twee vrouwen, die ook ‘hun’ solo moment kregen om te tonen over welke prachtige stemmen zij beschikken. Gitarist Felix Machtelinckx kreeg die kans eveneens met het Franstalige ‘Animal’.
Voor mij de beste show op zaterdag. HIQPY (uitspraak Hik-pie) mocht in de spiegeltent ‘Palace’ hun ding doen. Zangeres Abir Haman is echt een speciale ‘madam’ in de heel goede zin van het woord. Klein en frele op het eerste zicht, maar erg straf als ze samen met haar band de gitaren doen scheuren. Ze brachten acht mooie songs van hun album “Slow Dead of a Good Girl”.
Nadien kwamen de groepsleden nog even van het podium af om met de fans te praten. Mooi gebaar.
High Hi kreeg drie kwart uur op het zijpodium en ze speelden een vrij harde show alsof ze telkens wilden bewijzen hoe goed ze waren. Het hoge volume speelde soms parten bij de zang, vooral om er bovenuit te komen, maar dat kon de pret niet drukken. Het koppel Ann-Sophie Ooghe en drummer Dieter Beerten vormen de spil van de band en zingen in bijna elke mooi opgebouwde song hun deel. Ann-Sophie wist het publiek bovendien meermaals op te zwepen. Ze verliet verschillende keren het podium, deelde een wegwerpcamera uit om foto’s vanuit het publiek te laten maken en liet enkele fans meezingen. Een energieke set.
Editors. Zij sloten die zaterdagnacht af met een anderhalf uur durend concert. Als in de andere bands de leadzanger(es) vocaal wordt bijgestaan door anderen, dan neemt Tom Smith de zang voor 90% op zijn rekening. Ik weet niet hoe hij het doet?
Het was meer dan twee jaar geleden dat de groep nog in ons land speelde en dat vonden de die-hard fans blijkbaar te lang. Vanaf de vroege namiddag stonden zij al klaar om op de eerste rijen te kunnen staan. Editors trapte stevig af met “The Racing Rats” en “Munich” en dat tempo bleef erin zonder veel bindteksten: spelen maar. Altijd indrukwekkend is de song “Smokers Outside the Hospital Doors”. Maar het was vooral afsluiter “Papillon” die het plein aan de suikerfabriek in vuur en vlam zette.