In mijn twee vorige bijdrages voor de internetgazet besprak ik al vier nieuwe albums en nu liggen er alweer drie klaar om te beluisteren: twee maal Belgisch en één klepper uit Ierland.
Ila: Motherland (foto: Pukkelpop ’26)
Deze band volg ik echt helemaal op de voet, dus moet ik voorzichtig zijn om niet té enthousiast te klinken. Maar dit is hun tweede en beste album, dit keer gemaakt door de ganse band. Uiteraard drukt frontvrouw Ilayda Cicek, afkomstig uit Peer, met haar Turkse roots duidelijk haar stempel op enkele songs.
Het geheel klinkt voller en we krijgen naast de rauwe popsongs ook enkele ingetogen nummers te horen. Hier moet je even aan wennen. Zo zijn er onder meer “In Blue” en de rustig startende titelsong “Motherland”. Ik houd meer van dat ruwere werk zoals “What I Need”, “Sorry” en “She Holds Me”, maar ook in deze nummers zitten de nodige sfeer en melodie. De productie was in handen van Mikko Gordon, niet de eerste de beste want hij werkte samen met kleppers als Idles, The Smile en Arcade Fire. Ik blijf een hevige fan van deze band!
Kids With Buns: Bell Jar
Opnieuw genieten van Belgisch talent met de dames Marie Van Uytvanck en Amber Piddington en hun band. Intussen is Amber wereldberoemd geworden in Vlaanderen door haar opmerkelijk straffe deelname aan ‘De Slimste Mens ter Wereld’.
Ook voor hen is ‘Bell Jar’ het 2de full album. Beide frontvrouwen komen uit een lange maar stuk gelopen relatie en dat is goed te horen aan de teksten. Openen doen ze met “All My Bets”: een gevoelige song met een fijne gitaarsolo en rustig uitdooft met de stem van een emotionele Marie: zo moet muziek klinken. Ook het slotnummer “The Finite” spreekt boekdelen. Nochtans is dit muzikaal gezien geen sombere plaat geworden. Ik word zelfs wat vrolijk van songs zoals de single “Best Friend”, “Blind” en titelsong “Bell Jar”, dat me doet denken aan The Haunted Youth. Heel goed album.
Fontaines D.C. : Dopamine Chamber
Deze mannen staan al een tijdje in mijn top 10 van beste hedendaagse bands.
Eerste conclusie: de fijne weerhaken in hun eerdere muziek zijn wat verdwenen en vervangen door meer commerciële songs die het live goed zullen doen. Opnieuw kenmerkend is de gekende vertellende stem van Grian Chatten en een groep die staat als een huis. Chatten heeft zelfs Rosalia kunnen strikken voor een duet in “Where is Gone?”. Toptracks op deze plaat zijn “Marianne”, “Demolition” en zeker “ Tongue”. Luisteren maar.
(Jean Bartels)