Phoebe Bridgers met “Lost Weekend” Het heeft zes jaar geduurd vooraleer deze opvolger van ‘Punisher’ klaar was. Nochtans is Phoebe Bridgers één van de actiefste dames in de muziekwereld. In deze tussentijd heeft ze met wel 15 bands als gast mee gespeeld (o.a. Paul Mc Cartney, The National, Taylor Swift, SZA, The Killers, Lorde). Verder is (was) ze vast lid van ‘Better Oblivion Community Center’ en de voorbije jaren nog van het damestrio ‘Boygenius’.
Deze band was drie jaar geleden nog te bewonderen op Pukkelpop (foto Phoebe Bridgers 2023 PKP).
“Lost Weekend” is een mooie zachte plaat geworden met als voornaamste thema’s verdriet en verwerking van verlies na de dood van haar vader en de breuk met haar verloofde. Gelukkig heeft ze onlangs opnieuw de liefde gevonden. Ze beschrijft dit in de song “Bobby”. Hier zit wat meer ritme in, net als in de single “Lost Boys” en “Kill Me”. Maar over het algemeen blijft de akoestische gitaar op de voorgrond, af en toe geholpen door de mooie klanken van de mandoline en banjo. Luister maar naar het titelnummer “Lost Weekend” en “Never Going Back”. Erg goede plaat die bij elke luisterbeurt nog beter wordt.
Beck met “Ride Lonesome”
Ik heb iets met deze Amerikaanse artiest. Hij heeft vele goede albums op zijn naam en ik heb hem elf keer live aan het werk gezien tussen 1997 en 2022.
Dit album in het 15de in de rij en hij heeft er drie jaar aan gewerkt. Het is even rustig als “Sea Change” (2002) en “Morming Pase” (2014). Laat me maar even met de deur in huis vallen: ik ben niet zo een fan van deze rustige platen van de man en dan moet je weten dat “Ride Lonesome” nog de meest rustige is van alle drie. Ik vind dat Beck de meeste songs op vrijwel dezelfde toon zingt en er is enkel wat variatie in het gebruik van de instrumenten. Nochtans zijn er zeker goede songs op dit album: de titelsong, “Run Away” en de slow “If You Don’t Know What Love Is”. Geef mij maar de rockende Beck met “Loser” en “E-Pro” of anders de goed gemutste Beck met “Mixed Bizness” en “Que’ Onda Guero” en “Hotwax”.
Triggerfinger met “Tarmac”
Triggerfinger heeft een jaar geleden afscheid moeten nemen van bassist ‘de lange Polle’.
Een jaar later komen Ruben Block en Mario Goossens met dit nieuwe album en dat was al geleden van 2017.
Elf nummers in 33 minuten. Hier wordt kort en hevig gerockt! De singles steken er muzikaal duidelijk boven uit. Luister maar naar “Stars” en de openingssong “Everybody’s Looking”.
“Under The Scandall Breaks” en “Come Clean” konden even goed uit het repertoire van The Black Keys komen. Supergoed. In “Geromino” gaan ze weer hard en hevig van stapel.
Ik vind deze plaat juist heel goed omdat het schreeuwerige er wat uit is. Ruben Block is hier heel duidelijk te verstaan. Benieuwd hoe dit live gaat klinken. (Jean Bartels)