Onlangs verbleef deze Belgisch-Amerikaanse artieste voor vier avonden in Macca Hasselt. Eind ’23 zag ik ze voor het laatst in de Muze in Zolder. Daar brak ze het concert vroegtijdig af en was iedereen zwaar ontgoocheld. Ik zeker. Maar dus nu een nieuwe kans. Trixie bracht verschillende nieuwe nummers waar ze nog moet aan werken. Haar volgend album verschijnt ergens in augustus van dit jaar en die nummers beloofden veel goeds.
Bij de aanvang ging ze er redelijk luid tegen aan met aan haar zijde een drummer en nonkel Alan Gevaert (Deus) aan de bas.
Oudere songs bracht ze meestal in een andere versie of arrangement maar hoe mooi klonken dan ‘Soft Spoken Words’ en ‘Closer’.
Halverwege kregen we een uitgebreide uitleg over de nood aan verbondenheid tussen artiest en publiek.
Op dat vlak is Trixie Withley een heel emotionele dame en doet ze beroep op het publiek en vraagt echt aandacht. Ze is eveneens een echte perfectionist en dat zagen we vooral in de interactie met de twee andere bandleden en in het uitgebreid stemmen van haar gitaar.
Ze is verknocht die gitaar maar bracht ook drie songs achter haar drums (wat een nieuw nummer zat daarbij !!) en drie songs achter de piano met als slot het prachtige ‘Breathe You in My Dreams’.
Dit was een concert/performance als ‘a Work in Progress’ dus zeker niet perfect. Haar bindteksten waren erg emotioneel getint maar het geheel kwam heel echt uit het hart.
Trouwens, heel fijn om in Macca je favoriete artiest zo anderhalve meter van jou vandaan haar best te zien doen. Tot snel.
Sons in Depot Leuven 25 februari.
Hevige mannen die van Sons. Ze vlogen er onmiddellijk in met de twee kleppers ‘Do My Thing’ en ‘I Need a Gun’. Gevolg was dat er snel al een grote moshpit gevormd werd.
Gelukkig stonden we TEGEN het podium aan zodat we er (gezien onze leeftijd) nauwelijks last van hadden.
Naar het midden van de set toe kende ik de nummers minder goed en leek het wat ‘allemaal van hetzelfde’ maar het enthousiasme van de zanger en vooral de bassist zorgden er voor dat je aandachtig bleef kijken en luisteren.
‘Ricochet’ uit het album ‘Family Dinner’ zorgde voor de grootste enthousiasme en daarbij bengelden de lichamen van stage-divers boven onze hoofden. Het record stage-diven werd zelfs verbroken. De afsluiters in de bisronde waren er weer knal op ‘All Gold’ en ‘Somehow’.
Onder luid applaus verliet de groep het podium op de tonen van het nummer ‘Forever Young’ van Alphaville. En zo voelde ik me ook.
(Jean Bartels)