Omdat mijn agenda vandaag flink gevuld stond, ben ik deze ochtend extra vroeg afgezakt naar gildezaal Sint-Sebastiaan in Beringen voor een wandeling bij de jarige wandelclub Paul Gerard, kortweg WPG. Ik slof stil de zaal binnen, mijn brein staan nog niet op stappen maar eerder op een ontbijt. De geur van slappe koffie hangt al in de zaal. Goeiemorgen! Goeiemorgen. Mijn wandelkaart scannen, een eerste foto. Vandaag mag ik gratis deelnemen dankzij mijn lidmaatschap bij wandelclub De Mijnlamp. Ik krijg als extraatje een balpen en een sticker cadeau van de jarige club, 40 lentes jong. Het wandelboekje laten afstempelen en dan richting bonnetjes. Even puzzelen welke kleuren: grijs voor pistolets en chocomelk, wit voor een stukje taart straks. De krakende pistolet met flink wat boter en een lapje hesp doen mijn hersenen ontwaken en de voeten beginnen te kriebelen.
Tijd voor de wandeling.
Ik kies voor 8km, niet te lang vandaag want ik moet om 11u bij Sportvibes in Beringen zijn, want dan zal daar, als alles goed is verlopen, Eddy van Endert 24u gestapt hebben op een loopband. Dat is pas een prestatie. Maar ik ben al blij met anderhalf uur stappen. Buiten aan de gildezaal staan we meteen oog in oog met ons mijnverleden. Een berleng en een mijnlamp in de vorm van een kapel met Sint-Barbara, dompelen ons onder in dat rijke Limburgse mijnverleden. WPG heeft trouwens ook iets met de mijnen. De club is immers gesticht in 1983 door de toenmalige directeur van de Paul Gerardschool, een school gesticht door een mijningenieur met de bedoeling om kinderen van mijnwerkers met leermoeilijkheden een extra stimulans en kansen te geven. WPG organiseerde in de jaren tachtig ook drie ondergrondse wandelingen door de mijngangen van Beringen. Wie dat heeft meegemaakt, spreekt er nu nog altijd over.
Maar terug naar de orde van de dag.
De wandeling gaat richting station en langs het spoor richting Heusden. Een haast lege trein zoeft voorbij. De ochtendzon flikkert in mijn ogen, de ondergrond is drassig en vettig, de naweeën van een veel te natte winter. Gelukkig is er al snel een lentegevoel. Een hommel zweeft zenuwachtig laag over de grond op zoek naar nectar. Wilgenkatjes tonen hun grijze donzige haartjes. Een kikker heeft de trek naar zijn paaiplaats niet overleefd en ligt als een stilleven op het asfalt. De route flirt met de grens tussen Beringen en Heusden en wat opvalt is dat de vele lappen natuur- en landbouwgebieden zorgen voor een aangename rust tijdens deze wandeling. Onderweg passeer ik het Pools weefkepad, één van de trage wegen in Heusden die enkele jaren geleden allemaal ronkende namen kregen. In Beringen is men nog bezig met een inventarisatie van de trage wegen. Benieuwd of die ook zo’n mooie namen gaan krijgen? Maar dankzij die trage wegen die nu terug in ere hersteld worden, kunnen wandelaars weer volop genieten van leuke vergeten weggetjes of paden. De tijd vliegt voorbij en na 7,2km en 1032O stappen ben ik terug aan de zaal. Tijd een een lekker stuk Limburgse appeltaart. Proficiat WPG voor 40 jaar wandelplezier in Beringen. (Hans Put)