Wie herinnert zich nog Simon Carmiggelt? In zijn tijd de bekendste en beste schrijver van cursiefjes. Hij las ze voor op de Nederlandse televisie. Het woord column bestond maar werd voor deze korte meesterstukjes nog niet gebruikt. Het waren cursiefjes. Toen ik Simon Carmiggelt voor het eerst op TV zag, was ik meteen in de ban van zijn schrijftalent en die korte verhaaltjes met veel levenswijsheid en humor. Ik bezit van hem enkele boeken met verzameld werk. Om inspiratie op te doen trok hij vaak naar één of andere bruine kroeg waar hij van achter zijn koffie en borreltje de mensen observeerde, naar de gesprekken luisterde en steeds notities maakte. Hij beschreef die werkwijze ook. Voor zover ik , als zeer bescheiden leerling, in de voetsporen van de meester kan treden, heb ik dezelfde aanpak geprobeerd. Verkiezingspropaganda verspreiden voor 26 mei was het eerste onderwerp in mijn volkscafeetje. Het werd aangebracht door lokale politicus Jos die al jaren in dit wereldje meedraait. De reactie van cafébazin Jenny was opmerkelijk en bijzonder kernachtig :” Allemaal goed en wel maar ‘t is in ’t kotteke dat het moet gebeuren”. Tussen pot en pint krijgt zo’n uitspraak natuurlijk een hilarische dubbele bodem waardoor de lachspieren op de proef worden gesteld. Rudy is vrachtwagenchauffeur geweest en soms vergezelde zijn vader André hem. Hij reed ook voor Ikea. Ik heb hem verteld wat dat betekende :”Idioten Kopen Echt Alles”. Die uitspraak hoorde ik voor het eerst van een Nederlandse gids tijdens een vakantie op Gran Canaria. Ik heb ook iets meegemaakt met een zelfbouwpakket van Ikea. Omdat ikzelf 2 linkerhanden heb zou mijn buurman het kastje wel bouwen. Bleek achteraf dat ik plots een bijzettafeltje rijker was? Toen betekende Ikea “Idioten Knutselen Echt Alles” in elkaar. Alles wat actueel is , passeert langs de cafétoog al zitten we met onze oude ruggen liever op een gewone stoel met rugleuning. Er kwam een gevoelig onderwerp aangewaaid. De dienst urologie van het Jessa-ziekenhuis in Hasselt gooit hoge ogen met de penisprothese die werkt met een pompje. Dat is dus geen slappe kost. De dames in het gezelschap, naast Jenny is dat Maria, begonnen al te gniffelen toen het mannelijk gezelschap zijn licht liet schijnen op dit wonder van de wetenschap. Iemand zei :”Het is pompen of verzuipen!” Iedereen kreeg de slappe lach. Gezien het onderwerp was dit nog logisch ook. Spijtig dat een andere verteller, vaste stamgast Bèr, er niet was. Hij had ongetwijfeld nog voor een flinke schep extra hilariteit gezorgd. Een andere Jos maakt soms ook deel uit van ons praatclubje. Hij is een fervent wandelaar maar fietst verbaal graag mee rond de onderwerpen die steeds op vrijdag worden aangesneden. Ik vergelijk deze cafépraatjes graag met de Zevende Dag en noem ze dan de Vijfde Dag. (Martin Vanierschot)