Ik heb lang getwijfeld over welke titel ik zou gebruiken boven dit stukje. ‘Rare’ lag in balans met ‘vreemde’. Maar omdat een asielzoeker toch altijd een vreemde is, koos ik voor het alternatief. Ook niet makkelijk want er zijn helaas ook mensen die asielzoekers raar vinden en er al hun neus voor ophalen nog voor ze in hun omgeving zijn verschenen. Vooroordelen heet dat. Maar de asielzoeker waarover ik het in mijn titel heb, is een koe. Enkele weken geleden spong de koe over de grens van Nederland naar België. En dat kan niet. Wat de koe bezielde is een raadsel. Zonder dat je papieren in orde zijn zomaar van land veranderen, dat pakt hier geen verf. Ik vraag me ook af hoe hoog zo’n koe wel moet kunnen springen om niet alleen van wei te veranderen maar zelfs een landsgrens te overschrijden. Is hier een wereldrecord gevestigd? De politie heeft de koe aan een verhoor onderworpen maar veel wijzer zijn ze na het melken van het beest niet geworden. Gissingen genoeg. Dacht ze de liefde te vinden ? Wilde de koe een haas vangen? Dan moet je natuurlijk over sterke lichamelijke capaciteiten beschikken of sluw zijn. De zwaarwichtige feiten speelden zich af in natuurgebied Hageven. Aan Nederlandse zijde beslaat het een oppervlakte van 350 ha verspreid over de gemeenten Bergeijk en Valkenswaard. Op Belgisch grondgebied strekt het gebied zich uit over 150 ha in Pelt en Lommel. De Nederlandse koe zag blijkbaar wat in het gezelschap van de galloway runderen die nu hun Belgisch gras moeten delen met mevrouw ‘De Koe’. Mogelijk was ze zo dom nog niet en keek ze al vooruit naar de eindejaarperiode en wilde ze die niet in eenzaamheid door brengen. Vind ik een geldige reden. Ik zou ze niet meteen in de boeien slaan. Laat het beest maar rustig onder de kerstboom liggen met haar Belgische viervoeters. Ze spreken dezelfde taal , dat kan de gezelligheid enkel maar verhogen. De mens kan hier ook iets uit leren. De donkere dagen voor Kerstmis zijn volop bezig en veel meer mensen dan je denkt, kijken er niet naar uit om de feestdagen eenzaam door te brengen. Laten we wat obstakels opruimen. Er moeten geen omheiningen afgebroken worden. Als de poort openstaat is het ook al dik in orde. Zo moet niemand springen, zoals de koe, maar kan men rustig van eenzaamheid naar gezelligheid wandelen. Iedereen kan hier een rol in spelen om eenzamen wat extra vreugde te schenken. Zo kan ‘een rare asielzoeker’ zelfs inspirerend werken voor een warmere samenleving. (Martin Vanierschot)