Sint-Huibrechts-Lille, in het kort ‘Lille’, een prachtig landelijk dorp tussen de ‘Rooie Pier’ in het trotse Neerpelt en de ‘Quatre Bras’ in de rustige grensplaats Hamont-Achel. En neen, dat is niet hetzelfde als Kaulille!
Jaloerse lieden hebben het, omwille van die ‘Sint’ wel eens spottend over ‘Heilig’ Lille. Maar om verwarring te vermijden met dat andere Lille in de Antwerpse Kempen, of met Lille (Rijsel) in Noord-Frankrijk, en omdat Sint Hubertus de patroonheilige van de parochie is, werd die ‘Sint’ ervoor gevoegd. Ook omdat er tot voor kort in Lille enkel maar brave christenmensen woonden.
Groot was dan ook de schok toen ik gisterenmorgen vernam dat in mijn geboortedorp een indrukwekkende en zwaarbewapende politiemacht bezig was met het ontmantelen van een drugslabo. Drie Nederlanders werden er uit een huis in de Jos Verlindenstraat gehaald en daarna geboeid en met een kap over het hoofd weggevoerd. Ze knutselden er procaïne in mekaar, een goedje dat gemengd wordt met cocaïne. Zo wordt de hoeveelheid vergroot en procaïne kost maar een fractie van het echte spul.
Toevallig ken ik dat huis erg goed. Het is de woning van oud-mijnwerker Jan Conings, een alom gerespecteerde brave man die op een zucht na honderd jaar oud werd. Hij overleed in augustus 2024.
Je houdt het toch echt niet voor mogelijk. Een drugslabo in Heilig Lille! In de woning van ‘Jan vanne Keuning’! Sint Hubertus draait zich om in zijn graf.
Zo zie je maar weer: die enge dingen gebeuren niet alleen ver van ons bed, maar onder onze neus.
Gisteren nog fietste ik door Kattenbos in Lommel. Ik besloot nog eens te stoppen bij het Duits militair kerkhof. Ik heb er een gewoonte van gemaakt om, als ik daar kom, telkens het graf van Helmut Zimmermann te bezoeken. Hij sneuvelde toen hij vijftien was. Voor mij is hij de personificatie geworden van de volslagen waanzin die elke oorlog is. En wat lees ik in mijn krant vandaag? Iemand, waarschijnlijk een verzamelaar, heeft het nodig gevonden om de naamplaatjes van een aantal graven te stelen. Tja.
Lille en drugs, Lommel en grafschenners… En als we onze horizon wat verder leggen, Duitsland waar in Saksen-Anhalt de ultra-rechtse AfD de absolute meerderheid dreigt te veroveren, Joodse kolonisten die er rond voor uitkomen dat voor hen de enige goede Palestijn een dode Palestijn is om maar te zwijgen van de ‘fratsen’ van Poetin en Trump.
Een vriend van me zegt wel eens: “Ik ben blij dat ik zo oud ben, dat ik alles wat nog komt niet meer hoef mee te maken.”
Helemaal eens ben ik het daar niet mee. We kunnen lethargie toch niet laten heersen over de mensheid. Wel dan?
Chel Driesen