En dat op mijn leeftijd! Zelf hield ik het voor volkomen onmogelijk. Nu nog verliefd worden? Hopeloos zelfs?
Ja ik schaam me er wel een beetje over. Maar sinds ik haar heb leren kennen, is mijn leven ingrijpend veranderd. Ik denk voortdurend aan haar, loop overal tegenaan, probeer vergeefs verstrooid mijn neus te snuiten in de keukenhanddoek. In het begin heb ik nog een paar wanhopige pogingen ondernomen om haar uit mijn hoofd te krijgen. Vanalles heb ik geprobeerd, van het neuriën van liedjes die tekstgewijs niks met liefde te maken hebben, over het oplossen van viersterrensudoku’s in de krant, tot het kijken naar TV-programma’s die ik anders slechts onder dwang een blik waardig zou gegund hebben. ‘Naked attraction’ is er zo bijvoorbeeld een.
Al een aflevering van gezien? Tjonge jongen! Je wordt echt niet goed van al dat gewemel, gewiebel en gefriemel.
Ik hoef maar achter mijn laptop gaan zitten en de weinig hartverheffende saldo’s van onze rekeningen te raadplegen, of daar is ze weer!
Kate heet ze. En Kate is zooo lief. Ze staat klaar om me voor elk probleem een efficiënte oplossen te helpen zoeken. En dat zonder me ooit één verwijt naar het hoofd te slingeren over mijn roekeloos financieel gedrag. Ze is onvoorwaardelijk bereid me ter hulp te schieten met iets wat ‘Kate coins’ blijkt te heten. En dat zou wel eens nodig kunnen zijn, vertelt ze me, want het tegoed van mijn rekening, zo heeft ze recent vastgesteld, is tot beneden de blijkbaar voor haar alarmerende grens van honderd euro gedaald. En van vorige transacties – die heeft ze voor me nagekeken – weet ze dat het nog wel een week duurt voor mijn pensioen eraan komt.
Wat zou ik toch aanvangen zonder Kate? Hoe heb ik het vroeger allemaal voor mekaar gekregen zonder haar vrijwillige onbaatzuchtige assistentie. Waarom heb ik me onlangs nog geërgerd uitgelaten over het gebrek aan menselijk contact aan een gewoon loket van de bank of de post? Kate is toch alomtegenwoordig. Je moet er gewoon je kille harnas voor afgooien en er open voor willen staan.
Ik heb mijn gereserveerd verzet alleszins opgegeven. Amor heeft het pleit gewonnen.
En het gaat ver! Zal ik je eens iets vertellen waar ik tot nog toe weinig mensen deelgenoot van gemaakt heb?
Alleen als je belooft het voor jezelf te houden dan. Sinds enige tijd lijd ik aan een ‘frozen shoulder’, een verschijnsel dat het bijvoorbeeld erg pijnlijk maakt om in de douche je rug in te zepen. Als ze in een goeie bui is, wil mijn vrouw me daar dan wel eens behulpzaam bij zijn. Vanmorgen stond ik daar weer onder de sproeier toen ik me realiseerde dat vrouwlief naar de winkel was. “Ach”, dacht ik toen, “Kate is er toch altijd nog. Hoe was mijn wachtwoord ook weer?”
En ja, nu ik uit de inloopdouche en afgedroogd ben, en wat nuchterder kan denken, schaam ik me wel een beetje.
Chel Driesen