Op zondag 3 mei om 14 uur geeft de
Lommelse singer-songwriter Ludo Hamblok in Herentals een try-out van zijn nieuwe one man show
Van het padje af. Geen klassiek concert, maar een persoonlijke mix van muziek, verhalen, humor en levenservaring. En daarvan heeft Ludo meer dan genoeg in huis.
Wie met hem praat, merkt al snel dat Ludo moeilijk in één vakje te stoppen is. Muzikant, marktkramer, wereldreiziger, verhalenverteller en levensfilosoof: het zit allemaal in dezelfde man. “Ik hoef niet beroemd te worden”, zegt hij. “Maar als je iets hebt dat je graag doet, dat geeft zin aan het leven. Er is niets zo schoon als een nummer afmaken en het daarna aan de mensen kunnen laten horen.”
Intussen schreef hij naar eigen zeggen “een paar honderd” eigen nummers. De meeste daarvan zijn Nederlandstalig, al heeft hij ook songs in het Engels en Spaans. Zijn stijl omschrijven vindt hij niet eenvoudig.
“Ik probeer vooral mijn eigen stijl te hebben. Veel muziek vandaag is een doorslagje van een doorslagje van een doorslagje. Daar doe ik niet aan mee. Ik wil dat mijn nummers herkenbaar zijn en iets vertellen.”
Zijn teksten zijn vaak ernstig, met een duidelijke boodschap, al is humor nooit ver weg. “Het belangrijkste is dat ik het zelf goed vind. Natuurlijk hoop je dat anderen het ook goed vinden, maar ik maak geen commerciële muziek. Er zit altijd iets in, een gedachte, een verhaal.”
Dat leven en die verhalen haalde hij niet alleen uit de muziek, maar ook uit de wereld. Ludo stond veertig jaar op de markt als demonstrateur. Hij verkocht van alles: producten om te poetsen, messen slijpen, noem maar op. In de winter trok hij vaak naar Spanje, waar hij op markten werkte in het Spaans of Engels.
“Ik ben eigenlijk een echte Europeaan”, lacht hij. “Hier in de winter kon je op de markt bijna niks verdienen. In Spanje was dat anders. En als je mensen iets wilt verkopen, moet je kunnen praten. Dat helpt ook nu nog op een podium.”
Reizen deed hij ook met zijn rugzak en – altijd – met zijn gitaar. Brazilië, Mexico, Venezuela… hij trok als jonge twintiger de wereld rond. Soms met weinig geld, soms zonder geld. Maar muziek hielp hem telkens verder.
“De gitaar heeft vaak mijn leven gered”, zegt hij zonder overdrijven. “In Brazilië of Mexico namen mensen mij mee naar huis omdat ik speelde. In Venezuela mocht ik in een hotel optreden. Voor twee uur spelen verdiende ik daar evenveel als een garçon in een hele maand. Dan kon ik weer twee weken verder.”
De liefde voor muziek begon toen hij met zijn eerste verdiende geld een gitaar kocht. Hij was toen begin twintig. Omdat hij linkshandig is en bijna geen linkshandige gitaren vond, bouwde hij zijn eerste gitaar zelf om.
“Dat was toen nog niet zoals nu, met internet en alles. Ik heb die gitaar gekocht en zelf omgedraaid. Ik ben daarna zelfs naar Londen gegaan om boeken over gitaar te kopen, want hier vond je bijna niets. Met vijf boeken ben ik gewoon begonnen. Alles heb ik mezelf geleerd.”
Noten lezen kan hij niet. Partituren zijn nog altijd niet aan hem besteed. Maar dat ziet hij niet als een nadeel.
“Daardoor speel ik misschien wel op mijn eigen manier. Ik ben geen topgitarist, maar ik kan meer dan met dat plectrum trekken”, zegt hij lachend. “Ik heb mijn eigen stijl ontwikkeld. Ik schrijf ook geen noten uit. Meestal pak ik mijn gitaar, voel ik iets en dan schrijf ik een tekst op.”
Eén van zijn bekendste nummers is Lommel, dat hij schreef in 1990 toen de stad haar duizendjarig bestaan vierde. Het nummer kreeg later opnieuw aandacht en werd zelfs uitgerepen tot één van de mooiste liedjes over Lommel. Ook op Spotify, Apple Music en YouTube zijn tientallen nummers van hem terug te vinden.
Sommige liedjes zijn erg persoonlijk. Zo schreef hij ook over verlies en moeilijke periodes in zijn leven. Muziek helpt dan. Dat is ook waarom ik zeg dat die gitaar mijn leven gered heeft.”
Met Van het padje af wil hij nu al die ervaringen samenbrengen. Geen gewone show, maar een avond waarin muziek en verhalen elkaar afwisselen. Hij vergelijkt het zelf een beetje met het werk van Herman van Veen, al blijft hij bescheiden.
“Het is geen stand-upcomedy, maar het leunt er tegenaan. Mijn liedjes zijn vaak serieus, dus ik wil ook ruimte laten voor humor. Een lach en een traan, dat moet het zijn.”
De try-out vindt plaats boven restaurant Foxy in Herentals, in een klein theaterzaaltje onder het dak, goed voor een zestigtal mensen.
Improviseren zal er zeker bij zijn, al is de show goed voorbereid. “Ik heb mijn hele leven mensen aangesproken op de markt. Ik weet hoe je moet aanvoelen wat een zaal nodig heeft. Maar ik wil ze vooral binnen houden”, lacht hij. “Niet buiten spelen zoals sommige stand-upcomedians.”
Bekend worden hoeft voor Ludo Hamblok niet meer. Maar zolang hij kan schrijven, spelen en mensen raken, blijft hij doorgaan.
“Zolang je nog dromen hebt, heb je hoop. En hoop, dat is alles.”