Misschien ligt het aan het weer maar de laatste tijd heb ik af en toe zo iets neerslachtigs over me. Melancholie lijkt het langzaam maar zeker over te nemen van het vrolijk optimisme waaraan ik volgens sommige van mijn kennissen ongeneeslijk leed. Wanhoop is alsnog een net iets te sterke definitie voor de mist die elke morgen iets dikker over mijn emotionele weersverwachting lijkt te hangen. En het duurt ook telkens wat langer voor die optrekt. Maar het blijft zwaar bewolkt daarna. No sunshine. En het is net of de ‘silver lining’ achter elke wolk mettertijd dunner wordt.
Ik pieker me suf over de oorzaak. Ja, het nieuws dat ik pas over mijn gezondheid ontving, kan natuurlijk een rol spelen. “Gezondheid is niet alles, maar zonder gezondheid is alles niets” zei Schopenhauer – nog zo’n doemdenker – al in de negentiende eeuw. Of was het Einstein? Neenee, van hem is de komische quote E = mc². En volgens onze Petra De Sutter en Rik Torfs heeft dat geniale brein, dat ook wel eens aan onze kust rondstapte, ook nog wel wat andere oneliners de wereld ingestuurd. Iets over dogma’s die de vijanden zijn van de vooruitgang bijvoorbeeld. En wijze Rik citeert in zijn bibliografie zelfs een boek dat helemaal niet bestaat. Maar die twee waren ocharme argeloos in de AI-val getrapt. De academische oenen! En kijk, dat dergelijke podiumbehoeftigen zich zo laten vangen, dat doet mijn hemel dan weer een beetje blauw kleuren! Leedvermaak dus. Niks anders.
Maar dan vertelt het TV-journaal me weer dat Donald Trump zielsgelukkig is omdat Poetin beloofd heeft om Oekraïense steden een hele week lang niet met drones aan te vallen. Die mensen lijden daar momenteel immers te veel kou. -20 °C zeg! Neenee, ze gaan redelijk zijn: de inwoners mogen zich een week lang lekker opwarmen en dan pas wordt hun appartement-met-levende-inhoud aan diggelen geschoten. Kun je een mooier voorbeeld van humane civilisatie bedenken?
Geef toe, in dit perspectief zijn de afschaffing van een handvol trajecten van De Lijn in Limburg en de twaalfenveertigste staking bij de Belgische Spoorwegen te verwaarlozen pietluttigheden. Niet dan? En over de scholierenstaking en de demonstratie van vijfenzeventig leerlingen in Hasselt zullen we maar zwijgen zeker. Waar zaniken we over?
Wat die titel boven dit stukje doet? Awel, als ik er zo over nadenk, is het schrijven van columns zowat het enige wat ik nog echt graag doe. Ik zou eigenlijk niks anders willen doen. Aan de ene kant heb ik een hekel aan deadlines, maar anderzijds – verdomme, ik lijk de oude CVP wel – zou ik er wellicht een heleboel niet geschreven hebben als er geen deadlines geweest waren. Deadlines doen me telkens weer beslissen: “Kom op, kerel! Vooruit met de geit.” En dan jaagt mijn vrouw, die inmiddels al lang door heeft wat er me jeukt, me achter mijn toetsenbord. Meestal komt er dan wel wat.
Zo heb ik er nu weer genoeg om een vierde bundel uit te geven. Daar horen jullie binnenkort meer van. En weet je wat? Van de eerste twee edities heb ik er nog een tiental over, van de laatste wel een stuk of dertig. Hoe dat komt? De drukker rekende minder per stuk aan naargelang de bestelling groter werd. En dus zit ik nu met de overschot. Welnu, zolang de voorraad strekt, krijgen de eerste bestellers de vorige edities er desgewenst gratis bij!
En die vierde bundel is (voorlopig) de laatste.
Chel Driesen