Je hoort me al aankomen. Weer zo’n vermassacreerde uitdrukking waar Chel door geobsedeerd is. Maar lees voor alle zekerheid toch maar voort.
Uit onze geschiedenislessen herinneren wij ons nog wel dat het West-Romeinse rijk ten onder gegaan is aan decadentie. Of wat dacht je van die keizer die zijn paard tot consul benoemde? En dan zie ik in gedachten weer keizer Nero op zijn balkon staan te kraaien van pret, nadat hij zelf Rome in brand had laten steken.
Liederlijk was het leven van die hypergeciviliseerde Romeinen. En ze wilden brood en spelen, panem et circenses. (Een Leuvense historicus, visionair door zijn spraakgebrek, had het in zijn lessen altijd over ‘bloot en spelen’.) En daardoor werd hun beschaving terminaal. Tot de ondergang gedoemd.
Ik zocht gisterenavond naar iets interessants op de TV. Inmiddels weet ik wel dat hoe groter het zenderaanbod is, des te leger de inhoud van wat ze in de ether gooien. En ik vond inderdaad niks dat me aansprak. Enfin, wat moet je in deze coronageplaagde tijden ’s avonds anders doen? Zappen dus maar.
En kom ik me daar toch ergens terecht bij een restaurant waar koppels, die mekaar tevoren van haar noch pluim kenden, er trachtten achter te komen of ze met elkaar het grote leven binnen wilden stappen!
Nadat ik een tijdje getuige geweest was van een duo dat de herenliefde genegen bleek, zwenkte de camera naar een tafeltje waar, tegenover een zuur kijkend wicht, een kerel had plaatsgenomen, die zelfzeker verklaarde dat hij voor zijn relatie zou vechten.
“Nooit zal ik het zo maar opgeven”, zei hij, terwijl hij overtuigend met zijn ogen probeerde te flikkeren. “Zelfs niet als ik het gevoel zou krijgen tegen de bierkaai te dweilen.” Echt waar, dat zei hij! “Dat is vechten met de kraan open, jongen,” dacht ik nog. En daarna wou hij per se het etentje voor de twee betalen. Haha, wat een pret toen zij hem, zonder enig uitzicht op een volgend contact – nee, zelfs niet online – kortaf wandelen stuurde. Net goed! Ik betrapte me erop dat ik zat te wensen dat het een gepeperde rekening was.
En het kan nog straffer. Op zo’n andere zender waar ik nog nooit op afgestemd had, moest een geklede vrouw een date kiezen uit een trio poedelnaakte kerels. En het gordijn waar die in een soort paravent achter stonden, ging langzaam van onder naar boven open! Twee ervan liet ze bedremmeld afdruipen – gôh, ik kan niet geloven dat ik dit aan het schrijven ben – en daarna moest ze zelf ook helemaal uit de kleren. Het programma heette ‘The naked truth’ of zo iets.
Panem et circenses? Die Romeinen zouden nogal ogen trekken als ze konden terugkomen!
Chel DRIESEN