Sinds een paar jaar heb ik mijn alcoholdebiet substantieel teruggeschroefd. Deels uit gezondheidsoverwegingen, deels ook omdat de media erin geslaagd zijn mij ervan te overtuigen dat alcohol nooit goed is. Zelfs de vonk van hoop die even oplaaide toen een dokter me verzekerde dat een roemer rode wijn op tijd en stond een zegen voor het hart betekende, bleek gewoon een smoes te zijn. Ik had het moeten weten. Die opvallende rode neus van de arts moest ergens vandaan komen.
Ik ben dus een ‘kleingebruiker’ geworden. Neen, geen geheelonthouder. Daarvoor is mijn gevoeligheid voor de lekkere dingen des levens te sterk gebleken en mijn wilskracht jammer genoeg schromelijk te zwak. Of ik dan nog wel in mijn stamkroeg kom? Ja hoor! Ze hebben daar een paar kranten waarop ik zelf niet geabonneerd ben. En een kop koffie bij een gesprek met Jan, Pierre of Marc reken ik tot de aangenaamste ogenblikken van mijn bestaan. Ze hebben in De Kroon de laatste tijd trouwens een (bijna) alcoholvrij Brugs bier dat ik behoorlijk kan waarderen. Bitter en lekker.
Vanmiddag kwam er een man binnen die aan een tafeltje op de spiksplinternieuwe bank plaats nam. Van sommige mensen kun je op het eerste gezicht zeggen dat het vriendelijke kerels zijn. En dit was er zo eentje. Van Tongeren kwam hij, zei hij. Hij heette Johan. En hij trakteerde de aanwezigen op een blond bier van hoge gisting dat in Ath, in het noorden van Henegouwen, gebrouwen wordt. Bij het brouwproces gebruiken ze het water van de Dender, las ik in de folder die ik van hem kreeg. Ik heb zijn vriendelijk aanbod, terwijl ik stilletjes mijn gebrek aan zelfbeheersing vervloekte, geaccepteerd. Lekker! En 9 graden!
De Kroon tapt al geruime tijd een “bier van de maand” tegen een schappelijke prijs. Ik denk dat ik het bekroonde gerstenat voor de maand april al ken. Wil je weten hoe het heet? Het spijt me, beste vrienden, maar columns dienen niet om gratis reclame te maken. Kom gewoon eens proeven de volgende maand.