Ja, een klein beetje Neerlandofiel ben ik wel. En af en toe krijgt dat sluimerend gevoel nog eens een flinke prikkel. Neem nu gisteren op een parkeerplaats in onze buurgemeente Luyksgestel. Ik was onhandig bezig mijn fiets – een Koga, ook een Nederlandse dus, al heb ik pas een landgenoot horen beweren dat Koga Japans is – voor alle veiligheid toch maar te sluiten. Twee dames stonden vlakbij te kletsen.
“Je gaat vanavond toch wel voetbal kijken Marjon?” zei de ene. “Jazeker hoor”, antwoordde Marjon. “En je gaat toch wel voor ‘de Belzen’ supporteren, Mien?” “Ikke wel hoor”, antwoordde Mien, terwijl ze op haar fiets stapte. “En Sjaak en de kinderen zijn ook voor ‘de Belzen’.
Hartverwarmend toch, als je zo iets hoort. En dat terwijl het Nederlandse oranjeteam zelf al uitgeschakeld is.
Het doet toch echt goed als je vaststelt dat je goede buren hebt. “We hadden in 1830 gewoon samen moeten blijven”, denk ik dan. Overigens, een van mijn beste vrienden is een Nederlander. Een prachtkerel, steeds klaar om een helpende hand te bieden als hij maar denkt dat ik ze kan gebruiken.
iJa natuurlijk kan dat fameuze opgestoken vingertje van de noorderburen me mateloos ergeren. En het spreekt vanzelf dat hun irritante zogenaamde ‘rechtvoorderaapsheid’ voor mij soms meer op onbeschoftheid lijkt dan op open eerlijkheid. Zo vond ik de manier waarop Nederlandse journalisten Ronald Koeman spitsroeden lieten lopen na hun uitschakeling, gewoon niet kunnen. Effenaf irritant en onnodig beledigend. Ronald Koeman blijft een mens, toch? Ook al is hij voetbaltrainer.
Maar goed, intussen liggen wij er ook uit. Alleen is ons nationaal gevoel wat minder sterk, en het verdriet daarom ook wat draaglijker, denk ik. Trouwens, over dat nationaal gevoel gesproken: vandaag is het 11 juli, remember? Op deze dag in 1302 slaagde het kruim van het Franse ridderleger er door hun arrogantie in om op de Groeningekouter in Kortrijk een slag te verliezen tegen een allegaartje van hoofdzakelijk Vlaamse burgers met zelf ineen geknutselde wapens. Herinneren jullie je de ‘goedendag’ nog? Vandaag vieren we dus onze Nationale Vlaamse Feestdag.
En binnenkort, op 21 juli, is het weer dolle pret: de Belgische Nationale Feestdag. Benieuwd hoeveel trotse driekleuren er zullen wapperen aan onze torentransen. Vorig jaar ben ik eens door onze stad gefietst om ze te tellen. Aan vijf stuks ben ik geraakt, inclusief die aan het Huis van de Stad.
Ik krijg stilaan zin om vandaag de Vlaamse Leeuwen ook eens te gaan tellen. Of toch maar niet. Het zullen er niet zoveel méér zijn, vrees ik.