Wie regelmatig mijn columns leest, weet dat ik een fervent liefhebber ben van ‘het goede’ amateurtoneel. Ik weet het, die aanhalingstekens rond het goede kunnen meteen de indruk wekken dat ik vind dat er ook zo iets bestaat als ‘het slechte’ amateurtoneel. Welnu, lieve mensen, dat vind ik inderdaad. Een paar keren heb ik me laten overhalen om te gaan kijken / luisteren naar een groep die van zichzelf vond dat ze toch wel het een en ander op de planken bracht. Het gekozen stuk was altijd wat ze zelf als ‘een dolle klucht’ bestempelden. En – dat moet ik toegeven – de zaal zat vrijwel steeds vol. Maar die mensen zaten daar omdat de naam van iemand van hun familie of hun buurvrouw bij de cast stond.
‘Lachen, gieren, brullen’ staat er vaak op zo’n affiche. En ik verzeker je: er wordt gebruld! Want sterke Sooi doet mee, en hij speelt een ‘homosuele medemens’! Sooi zeg! Een fanatieke bodybuilder! Die stapt nu in minirok, op hoge hakken en elegant zwaaiend met een handtas over het podium! En Jet zit net om de een of andere reden onder de tafel – in haar ondergoed! – als haar buurman argeloos binnenstapt. Het spreekt vanzelf dat ze, voor ze zich naar de decente veiligheid kan reppen, met haar hoofd tegen het tafelblad bonkt, heel hard ‘Auw nondedju!’ roept en de rest van het stuk speelt met een belachelijk groot bebloed verband rond haar zwaar geschminkte kop. En dan heb ik het nog niet over Dré. Hij vertolkt een marktvrouw en torst een boezem waar zelfs Dolly Parton een punt aan zou kunnen zuigen!
Versta me niet verkeerd: ik kijk echt niet neer op dergelijke vormen van onschuldig volksvermaak. Ik heb grote waardering voor de ontelbare uren die er besteed werden aan repetities, voor de energie die de regisseur (als er die al is) voor deze prestatie over gehad heeft. Maar voer datzelfde stuk op in een gemeente waar niemand de spelers kent, en er komt geen kat kijken.
En nu even serieus. Beste lezers en lieve lezeressen, op zondag 9 en woensdag 12 april voert de toneelgroep van Davidsfonds Lommel ‘De miraculeuze comeback van Mea L. Loman’ op in het Cultuurcentrum De Adelberg in Lommel. Telkens om 20 uur. En, hoe verwaand het ook mag klinken (eigen stoef stinkt immers vaak), de lat ligt hoog. Ik citeer even Trudo Groffi, de regisseur: ‘Uiteindelijk blijft niets anders over dan in een cocon van stilte te zingen ‘Non, je ne regrette rien’. Is het om te lachen? Zeker is het om te lachen, maar het is ook een beetje triest.’
Of: ‘Humor is verdriet op zijn kop gezet.’
De toegangsprijzen: Davidsfondsleden: VVK € 10, kassa € 13 Niet-leden: VVK € 12, kassa €15. Tickets kunnen besteld worden via helgamennenhotmail.com of door overschrijving op rekening BE64 4539 0090 3152 met vermelding van de voorstellingsdag en het aantal personen.
Chel DRIESEN